Сураи Аль Имран — Оят 58

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• نَتْلُوهُ (натируҳу): яъне мехонем онро, хабар медиҳем аз он.
• الْآيَاتِ (ал-оят): нишонаҳо, далелҳои равшан.
• الذِّكْرِ الْحَكِيمِ (аз-зикрил-ҳаким): Қуръони ҳаким, ки пур аз панд ва ҳикмат аст ва аз ҳар гуна нуқсон ва хато эмин аст.

1. Тафсири оят:

Ин оятест, ки Худованд ба Паёмбари худ (с) хитоб мекунад ва мефармояд: ин хабаре, ки дар бораи Ҳазрати Исо (а) ва Мӯъҷизаҳои ӯ ва модараш Марям ва ҳавориён бар ту мехонем, аз ҷумлаи нишонаҳои равшани дурустии рисолати ту ва Қуръони ҳаким аст. Қуръон китобест муҳкам, ки ҳақро аз ботил ҷудо мекунад, дар он ҳеҷ шакку тардиде нест ва ҳеҷ ботиле ба он роҳ намеёбад. Ин Қуръон барои парҳезгорон панд ва ёдоварӣ аст, ва аз ҳар гуна халал ва нуқсон эмин аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Қуръон каломи Худованд аст ва ҳамаи хабарҳои он, аз ҷумла хабарҳои паёмбарони пешин, рост ва дурустанд.
• Қуръон нишонаи бузурги дурустии рисолати Паёмбари Ислом (с) аст.
• Қуръон китобест ҳаким, ки ҳақро аз ботил ҷудо мекунад ва барои парҳезгорон панду ҳидоят аст.
• Мутолиа ва тадаббур дар Қуръон имонро қавӣ мегардонад ва дилро ором мебахшад.
• Қуръон аз ҳар гуна таҳриф ва халал эмин аст, зеро Худованд худ нигаҳбони он аст.