Сураи Ар-Рум — Оят 4

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• بِضْعِ سِنِينَ: "Базъ" дар забони арабӣ ба адади аз се то нӯҳ (ё то даҳ) ишора мекунад, яъне чанд сол — миқдори камтар аз даҳ сол.
• لِلَّهِ الْأَمْرُ: Ҳукму фармон танҳо аз они Худованд аст.
• مِن قَبْلُ وَمِن بَعْدُ: пеш аз ин воқеа ва баъд аз он.
• يَوْمَئِذٍ: дар он рӯз, яъне рӯзе ки ин воқеа ба вуқӯъ мепайвандад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар идомаи ояти пешин хабар медиҳад, ки ғалабаи Рум бар Форс дар муддати чанд сол — на камтар аз се сол ва на бештар аз даҳ сол — ба вуқӯъ хоҳад расид. Ин муддат барои он аст, ки ваъдаи Худо дақиқ ва муайян бошад ва мӯъминон ба он итминон пайдо кунанд.

Сипас Худованд таъкид мекунад, ки ҳамаи корҳо, ҳукму фармонҳо ва тақдирҳо — ҳам пеш аз ин ғалаба ва ҳам баъд аз он — танҳо ба дасти Ӯст. Ҳеҷ қудрате берун аз иродаи Худо таъсир надорад ва ҳамаи рӯйдодҳо тибқи қазову қадари Ӯ ба амал меоянд.

Он гоҳ Худованд мефармояд: дар он рӯзе ки Рум бар Форс ғалаба мекунад, мӯъминон шодмон мешаванд. Сабаби шодмонии онҳо ин аст, ки аҳли китоб (Рум) бар оташпарастон (Форс) ғалаба мекунанд ва ин ғалаба нишонае аз ростӣ ва дурустии ваъдаи Худованд ба мӯъминон аст. Инчунин мӯъминон аз он шод мешаванд, ки Худо ваъдаи худро иҷро кард ва ин боиси қувват гирифтани имон ва яқини онҳо мегардад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ваъдаи Худо ҳатман иҷро мешавад: Ҳарчанд мӯъминон дар лаҳзаҳои душворӣ гумон кунанд, ки ёрӣ дер шудааст, аммо Худованд ваъдаи худро дар вақти муайян иҷро мекунад. Ин боиси сабру тоқат ва умедворӣ дар дили мӯъмин мегардад.
• Ҳамаи корҳо ба дасти Худост: Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар ҳар ҳолат — хоҳ пирӯзӣ, хоҳ шикаст — бояд ба Худо таваккал кунем, зеро фармон танҳо аз они Ӯст ва ҳеҷ чиз берун аз иродаи Ӯ ба амал намеояд.
• Шодмонии мӯъминон бо пирӯзии ҳақ: Мӯъминон аз пирӯзии аҳли ҳақ бар аҳли ботил шод мешаванд, зеро ин пирӯзӣ пирӯзии худи ҳақ аст. Ин ба мо меомӯзад, ки ҳамеша тарафдори ҳақ бошем ва аз пирӯзии он шод гардем.
• Қуръон мӯъҷиза аст: Он чизе ки Қуръон пеш аз вуқӯъ хабар дода буд, дақиқан ба амал омад. Ин далели равшани он аст, ки Қуръон каломи Худованд аст ва аз ҷониби Ӯ нозил шудааст. Ин боиси афзудани имон ва боварии мо ба Қуръон мегардад.
• Сабр ва интизорӣ: Мӯъминон бояд сабр кунанд ва интизори ёрии Худо бошанд, зеро Худованд касеро, ки ба Ӯ таваккал мекунад, ҳеҷ гоҳ танҳо намегузорад.