Сураи Ар-Рум — Оят 60

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• فَاصْبِرْ: сабр кун, тоқат кун.
• وَعْدَ اللَّهِ: ваъдаи Худованд.
• حَقٌّ: ҳақ, рост, бешак.
• يَسْتَخِفَّنَّكَ: туро сабук/беқарор накунанд, аз роҳи дуруст барнагардонанд.
• لَا يُوقِنُونَ: онҳое, ки яқин надоранд, боварӣ надоранд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбараш (с) фармон медиҳад, ки дар баробари дурӯғ баровардан ва озорҳои қавмаш сабр кунад. Ӯ бояд устувор бимонад, зеро ваъдаи Худо ба нусрат, пирӯзӣ ва тавонмандӣ ҳақ аст ва ҳатман иҷро мешавад. Ҳеҷ шакке дар он нест. Ҳамчунин Худо мефармояд, ки онҳое, ки ба қиёмат ва ҳисобу ҷазо яқин надоранд, набояд туро ба шитоб, бесабрӣ ва тарки роҳи ҳақ водор кунанд. Онҳо мехоҳанд туро сабук ва беқарор созанд, аммо ту бояд бар ваъдаи Худо такя кунӣ ва аз роҳи худ бознагардӣ.

1. Фоидаҳо:

• Сабр дар роҳи даъват ва дар баробари душвориҳо нишонаи имон ва устуворӣ аст.
• Ваъдаи Худованд ҳақ аст; ҳар касе ба он боварӣ дошта бошад, дилаш ором мешавад.
• Яқин доштан ба қиёмат ва ҷазои Худо инсонро аз шитоб, ноумедӣ ва тарки сабр нигоҳ медорад.
• Муъмин набояд аз суханон ва рафтори касоне, ки яқин надоранд, суст шавад; ӯ бояд бо боварӣ ва сабр дар роҳи ҳақ бимонад.
• Ин оят ба мусулмонон умед мебахшад, ки пирӯзӣ ва кӯмаки Худо наздик аст, ба шарте ки сабр кунанд ва аз роҳи дуруст берун нараванд.