Сураи Ар-Рум — Оят 59

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• يَطْبَعُ: мебандад, мепӯшад ва мӯҳр мезанад.
• قُلُوبِ: дилҳо, ки маркази фаҳм ва имон аст.
• لَا يَعْلَمُونَ: онҳое, ки намедонанд, яъне ҳақиқатро намефаҳманд ва ба он бовар намекунанд.

1. Тафсири оят:

Ҳамин тавр, Худованди Мутаъол бар дилҳои онҳое, ки ҳақиқатро намедонанд ва ба оятҳову далелҳои равшани Ӯ имон намеоваранд, мӯҳр мезанад. Ин мӯҳр ба маънои он аст, ки онҳо аз пазириши ҳидоят ва фаҳмидани ҳақ маҳрум мешаванд, зеро худи онҳо роҳи ҷаҳолат ва инкорро интихоб кардаанд. Ҳар гоҳ Паёмбар (с) барои онҳо оят ё нишонае меоварад, онҳо ба он имон намеоваранд ва дар гумроҳии худ идома медиҳанд. Пас, Худованд бар дилҳои чунин одамон мӯҳр мезанад, то ки онҳо ҳақро нафаҳманд ва ба он раҳ наёбанд. Ин ҷазои амалҳои худи онҳост, на зулм аз ҷониби Худованд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки донистан ва фаҳмидани ҳақиқат неъмати бузурги Худованд аст. Ҳар кас ба Қуръон рӯй оварад ва бо дили кушода ҳақро ҷӯяд, Худованд дилашро барои имон кушода мекунад.
• Ҷаҳолат ва инкор на танҳо сабаби гумроҳӣ, балки сабаби маҳрум шудан аз раҳмати Худованд мегардад. Пас, бояд ҳамеша аз Худованд илм ва ҳидоят пурсид.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба Қуръон бо дили зинда ва ташнаи ҳақиқат муносибат кунем, то ки дилҳоямон мӯҳр нахӯрад ва аз нурҳои он баҳравар шавем.
• Ислом дини илм, андеша ва равшанбинӣ аст; ҳар кас ба он рӯ оварад, роҳи наҷот ва саодатро меёбад.