Сураи Лукман — Оят 27

1. Шарҳи калимаҳои оят:

• «أَقْلَامٌ»: қаламҳо, яъне воситаи навиштан.
• «يَمُدُّهُ»: онро зиёд мекунад, пайваста ба он мерезад.
• «نَفِدَتْ»: тамом шуд, ба охир расид.
• «كَلِمَاتُ اللَّهِ»: суханони Худо, дониш ва ҳикмати Ӯ, ки бешумор аст.
• «عَزِيزٌ»: ғолиб ва тавонманд, ки ҳеҷ кас бар Ӯ ғолиб намешавад.
• «حَكِيمٌ»: доно ва боҳикмат дар тамоми корҳояш.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят бузургии худ ва беохирии донишу суханонашро баён мекунад. Мефармояд: агар ҳамаи дарахтони рӯи заминро бурида, ба қалам табдил диҳанд ва баҳрро ранг (сиёҳӣ) гардонанд барои навиштан, ва баъд аз он ҳафт баҳри дигар низ ба он илова шавад, то ки бо он қаламҳо ва он сиёҳӣ суханони Худо навишта шавад, ҳаргиз қаламҳо мешикананд ва сиёҳӣ тамом мешавад, вале суханони Худо ва дониши Ӯ тамом намешавад, зеро он беохир аст ва ҳеҷ чиз онро фаро намегирад. Ба ростӣ, Худо ғолибу тавонманд аст ва ҳеҷ кас бар Ӯ пирӯз намешавад, ва дар офариниш ва тадбири кори олам боҳикмат аст. Ин оят бузургии илму ҳикмати Худоро нишон медиҳад ва мефаҳмонад, ки дониши инсон ҳар чӣ қадар зиёд бошад ҳам, дар муқобили дониши Худо ҳеҷ аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро ба тафаккур дар бузургии Худо ва беохирии илму ҳикмати Ӯ даъват мекунад.
• Мефаҳмонад, ки Қуръон ва суханони Худо манбаи бепоёни ҳикмат ва ҳидоятанд, бинобар ин бояд онҳоро бо дили кушод қабул кунем.
• Инсон дарк мекунад, ки дониши ӯ маҳдуд аст ва ҳамеша ба Худои доно ниёз дорад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар баробари бузургии Худо фурӯтан бошем ва ба Ӯ таваккул кунем.
• Ваъдаи Худо дар бораи беохирии каломаш моро ба сӯи омӯхтани Қуръон ва амал ба он ташвиқ мекунад, зеро он ганҷи бепоёни ҳикмат аст.