Сураи Лукман — Оят 26

1. Маънои калимаҳои асосӣ:

• لِلَّهِ: Барои Аллоҳ аст, яъне аз они Аллоҳ аст.
• مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ: Ҳар он чи дар осмонҳо ва замин аст.
• الْغَنِيُّ: Бениёз, он ки ба ҳеҷ чиз эҳтиёҷ надорад.
• الْحَمِيدُ: Ситоишшуда, он ки дар ҳар ҳол сазовори ҳамду сано аст.

1. Тафсири оят:

Ҳама чизе ки дар осмонҳо ва замин вуҷуд дорад, аз они Аллоҳ аст — ҳам офариниш, ҳам подшоҳӣ ва ҳам тадбир. Ҳеҷ кас ғайр аз Аллоҳ сазовори ибодат нест, зеро Ӯ танҳо Холиқ ва Молики ҳама чиз аст. Аллоҳ аз тамоми махлуқоташ бениёз аст; Ӯ ба ҳеҷ чиз ва ҳеҷ кас эҳтиёҷ надорад, на барои вуҷудаш ва на барои камолоти худ. Ҳамчунин Ӯ дар дунё ва охират ситоишшуда аст, ҳамаи ҳамду саноҳо аз они Ӯст ва Ӯ дар ҳар ҳол сазовори ситоиш мебошад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки тамоми олам ва ҳар он чи дар он аст, аз они Аллоҳ аст, бинобар ин танҳо Ӯ сазовори ибодат аст.
• Аллоҳ бениёз аст ва ба бандагонаш ҳеҷ ниёзе надорад; ин боиси он мешавад, ки мо бо ихлос ва фурӯтанӣ ба Ӯ рӯ орем.
• Аллоҳ ситоишшуда аст; ҳамаи неъматҳо аз Ӯст ва ҳар ҳамду саное, ки дар дунё ва охират гуфта мешавад, ба Ӯ тааллуқ дорад.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ ва ҳамди Аллоҳ ташвиқ мекунад, зеро Ӯ ғанӣ ва ҳамид аст.
• Бовар ба ин ҳақиқат дилро ором ва зиндагиро бо маъно мегардонад, чунки инсон мефаҳмад, ки ҳама чиз дар дасти Аллоҳи бениёзу ситоишшуда аст.