سوره سجده — آیه 20

معانی کلمات:

• فَسَقُوا: از فرمان خداوند خارج شدند و به گناه و نافرمانی روی آوردند.
• مَأْوَاهُمُ: جایگاه و محل سکونتشان.
• أُعِيدُوا فِيهَا: بازگردانده میشدند به آتش.
• ذُوقُوا: بچشید (خطاب توبیخی و تحقیرآمیز).

تفسیر آیه:

و اما کسانی که از طاعت خداوند خارج شدند و با کفر و ارتکاب گناهان، راه نافرمانی را در پیش گرفتند، جایگاه و سرانجامشان آتش دوزخ است. آنان در این آتش جاودانه میمانند و هر زمان که بخواهند از آن خارج شوند، به آن بازگردانده میشوند. این بازگشت، نشانهای از عذاب ابدی و حسرت ابدی آنان است. سپس به آنان با توبیخ و سرزنش گفته میشود: «بچشید عذاب آتشی را که در دنیا، هنگامی که پیامبران و رسولان شما را از آن میترساندند، آن را تکذیب میکردید و باور نمیکردید.» این سخن، برای افزایش غم و اندوه و خواری آنان است، چنانکه در جهنم، هم عذاب جسمی و هم عذاب روحی را با هم تجربه میکنند.

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه هشداری جدی به انسانهاست که عاقبت گناه و نافرمانی از خداوند، حسرت و عذابی جاودان است که هیچ راه گریزی از آن نیست.
• تأکید بر عدالت الهی است؛ چنانکه مؤمنان پاداش نیک میبینند، گناهکاران نیز کیفر اعمال خود را میبینند و این نشانه حکمت و عدل خداوند است.
• آیه ما را به اهمیت باور و تصدیق وعدههای الهی فرا میخواند؛ چرا که تکذیب عذاب، خود یکی از عوامل اصلی گرفتار شدن در آن است.
• این هشدار، انگیزهای برای بازگشت به سوی خداوند و توبه از گناهان است، تا انسان پیش از فرا رسیدن روزی که هیچ بازگشتی وجود ندارد، راه سعادت را برگزیند.