Сураи Аль-Ахзаб — Оят 40

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «خَاتَمَ النَّبِيِّينَ»: мӯҳри паёмбарон, яъне охирин паёмбар.
• «أَبَا أَحَدٍ مِّن رِّجَالِكُمْ»: падари ягон марди шумо.

1. Тафсири оят:

Муҳаммад (с) падари ягон марди калонсоли шумо нест, то ки зани касе, ки ӯро фарзандхондӣ карда буд, пас аз талоқ ва гузаштани идда бар ӯ ҳаром бошад. Балки ӯ фиристодаи Худо ба сӯи мардум ва охирин паёмбар аст; баъд аз ӯ то рӯзи қиёмат ҳеҷ паёмбаре нахоҳад омад. Агар Исо (а) баъд аз ӯ фурӯд ояд, ӯ аз паёмбарони пеш аз Муҳаммад (с) аст ва бо шариати ҳамин паёмбар амал мекунад ва ба қиблаи ӯ намоз мехонад, бинобар ин гӯё аз уммати ӯ ба шумор меравад. Худо ба ҳар чиз доност; ҳеҷ чиз аз амалҳои бандагонаш ва аз он чи барои Муҳаммад (с) ва уммати ӯ салоҳ донистааст, аз ӯ пинҳон намемонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят равшан месозад, ки Муҳаммад (с) охирин паёмбар аст ва пас аз ӯ паёмбари нав нест; ин боиси устувории эътиқоди мусулмон ва эҳтироми хосса ба ӯ мегардад.
• Исо (а) ҳангоми фурӯд омадан шариати Муҳаммад (с)-ро пайравӣ мекунад, ки ин ягонагии рисолати осмонӣ ва азамати исломро нишон медиҳад.
• Худо ба ҳар чиз доност ва ҳикмати он чиро, ки барои паёмбар ва уммати ӯ муқаррар кардааст, медонад; ин боиси оромии дил ва боварӣ ба адлу ҳикмати Ӯст.
• Ин оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки ба рисолати Муҳаммад (с) боварӣ дошта бошем ва аз он чи ӯ овардааст, пайравӣ кунем, то дар дунё ва охират саодатманд шавем.