Сураи Аль-Ахзаб — Оят 63

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• السَّاعَة — рӯзи қиёмат, ки вақти вуқӯи он танҳо Худованд медонад.
• يُدْرِيكَ — туро огоҳ мекунад, ба ту мефаҳмонад.
• لَعَلَّ — шояд, эҳтимол дорад.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбараш (с) хабар медиҳад, ки мардум — мушрикон ва яҳудиён — аз вай дар бораи рӯзи қиёмат мепурсанд, ки кай фаро мерасад. Онҳо ин саволро аз рӯи инкор ва дурӯғ шуморидан мепурсанд, на барои он ки ҷавобро бихоҳанд донистан. Ба онҳо бигӯ: илми рӯзи қиёмат танҳо назди Худованд аст ва ҳеҷ кас аз вақти он огоҳ нест, на фариштаи муқарраб ва на паёмбари мурсал. Сипас Худованд ба Паёмбараш (с) мегӯяд: ту чӣ медонӣ, шояд ки рӯзи қиёмат хеле наздик бошад. Дар ин сухан барои онҳое, ки онро дур мешуморанд, таҳдид ва ҳушдор мавҷуд аст, то аз ғафлат бедор шаванд ва барои он рӯз омодагӣ бинанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Илми вақти рӯзи қиёмат танҳо ба Худованди мутаъол хос аст ва ҳеҷ махлуқе аз он огоҳ нест. Ин боиси он мегардад, ки инсон ҳамеша омода ва бедор бошад.
• Наздик будани рӯзи қиёмат эҳтимоли бузург дорад, бинобар ин бояд ҳар лаҳза барои вохӯрӣ бо Худованд тайёр бошем.
• Ин оят ба инсон мефаҳмонад, ки ба ҷои пурсидан аз чизҳои пинҳонӣ, ки танҳо ба Худованд тааллуқ доранд, беҳтар аст ба амалҳои нек ва ибодат машғул шавад.
• Ислом дини равшан ва осон аст: он чизеро, ки ба фоидаи инсон аст, таълим медиҳад ва он чиро, ки танҳо ба Худованд хос аст, ба Ӯ вомегзорад.
• Ин оят дилҳоро ба сӯи охират ва ҳисобот раҳнамун мекунад ва инсонро ба тавба ва ислоҳи худ ташвиқ менамояд.