Сураи Аль-Ахзаб — Оят 62

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «سُنَّةَ اللَّهِ»: роҳу равиш ва қонуни Худованд, ки дар миёни халқҳо ҷорӣ аст.
• «خَلَوْا»: гузаштанд, сипарӣ шуданд.
• «تَبْدِيلًا»: тағйир додан, иваз кардан.

1. Тафсири оят:

Ин оят баёни қонуни собити Худованд дар бораи мунофиқон аст. Худованд дар оятҳои пешина фармуда буд, ки мунофиқон агар дар замин бигарданд ва аз ислом рӯй гардонанд, гирифтор ва кушта хоҳанд шуд. Ин ҳукм на танҳо барои мунофиқони замони Паёмбар (с) аст, балки қонуни Худованд дар бораи ҳамаи мунофиқони умматҳои гузашта низ ҳамин буд. Ҳар гоҳ мунофиқон нифоқи худро ошкор мекарданд, онҳо ба сазои дунёвӣ гирифтор мешуданд. Ин роҳу равиши Худованд аст ва ҳаргиз тағйир намеёбад. Касе наметавонад қонуни Худовандро иваз кунад ё онро ботил созад, зеро ҳикмати Ӯ комил аст ва фармонҳои Ӯ собиту устувор мебошанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва қонуни Ӯ дар ҳама давру замонҳо яксон аст; ҳар касе ки роҳи мунофиқонро пеша кунад, ба сазои худ хоҳад расид.
• Собитии қонуни Худованд боиси оромии дили муъминон аст, зеро медонанд, ки адлу ҳикмати Худованд ҳаргиз тағйир намеёбад.
• Ин оят одамонро ба сӯи ростӣ ва самимият дар имон тарғиб мекунад ва аз нифоқу дуруӣ бозмедорад.
• Ваъдаи Худованд ҳатмӣ аст ва касе наметавонад онро тағйир диҳад; ин боиси устувории имон ва эътимод ба адлу ҳикмати Ӯ мегардад.
• Қуръони Карим китоби ҳидоят аст ва дар он қонунҳои собити Худованд баён шудаанд, то инсонҳо роҳи ростро пайравӣ кунанд ва аз роҳҳои гумроҳӣ эмин бошанд.