Сураи Саба — Оят 41

1. Маънои калимаҳо:

• سُبْحَانَكَ — пок ва муназзаҳ донистани Аллоҳ аз ҳар гуна нуқс ва шарик.
• وَلِيُّنَا — ёру дӯстдор ва сарпарасти мо.
• مِن دُونِهِم — на аз онҳо (яъне на аз мушрикон).
• الْجِنَّ — ҷинҳо, ки дар ин ҷо мақсад шайтонон аст.
• مُّؤْمِنُونَ — боваркунандагон, тасдиқкунандагон.

1. Тафсири оят:

Фариштагон ба Аллоҳ муроҷиат карда, Ӯро аз ҳар гуна камӣ ва шарик пок мешумуранд ва мегӯянд: «Эй Парвардигоро! Ту пок ҳастӣ. Ту танҳо ёру сарпарасти мо ҳастӣ, на онҳо. Миёни мо ва онҳо ҳеҷ гуна дӯстӣ ва пайванде нест». Сипас фариштагон ҳақиқатро ошкор мекунанд, ки ин мушрикон дар асл на моро ибодат мекарданд, балки шайтонеро итоат мекарданд, ки ба онҳо ибодати фариштагонро зебо нишон дода буданд. Аксари онҳо ба ҷинҳо ва суханони дурӯғи онҳо бовар доштанд, аз қабили даъвое, ки фариштагон духтарони Аллоҳ ҳастанд. Пас маъбудони онҳо дар воқеъ шайтонон буданд, на фариштагон.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки фариштагони муқарраб ҳеҷ гуна даъвое ба худоӣ надоранд ва худро бандаи фармонбардори Аллоҳ медонанд.
• Одамӣ бояд танҳо Аллоҳро ёру сарпарасти худ бигирад ва аз ғайри Ӯ безорӣ ҷӯяд.
• Ширк ва ибодати ғайри Аллоҳ дар асл итоати шайтон аст, ҳарчанд номи маъбуд дигар бошад.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки пайравии шайтон ва афсонаҳои беасос метавонад одамро аз роҳи рост дур кунад.
• Ва ин оят ба мо меомӯзад, ки бояд ҳақиқатро бишносем ва танҳо ба Аллоҳ таваккал кунем, ки Ӯ беҳтарин сарпараст аст.