Сураи Саба — Оят 40

1. Маънии калимаҳои муҳим:

• يَحْشُرُهُمْ: ҷамъ меоварад онҳоро.
• جَمِيعًا: ҳамаро якҷоя.
• لِلْمَلَائِكَةِ: ба фариштагон.
• أَهَٰؤُلَاءِ: оё инҳо?
• إِيَّاكُمْ: шуморо.
• كَانُوا يَعْبُدُونَ: мепарастиданд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят рӯзи қиёматро ба ёд меоварад, ки дар он ҳамаи бандагонашро якҷоя ҷамъ мегардонад — ҳам онҳое, ки худро бузург мешумурданд ва ҳам онҳое, ки заиф ва нотавон буданд. Сипас Аллоҳи таъоло ба фариштагон муроҷиат карда мепурсад, то ҳуҷҷатро бар кофирон собит намояд: «Оё ин одамон шуморо дар дунё ба ҷои Аллоҳ мепарастиданд?» Ин савол барои сарзаниш ва маломат кардани мушрикон аст, на барои фаҳмидани ҳақиқат, зеро Аллоҳ ба ҳама чиз доност. Ҳадаф аз ин савол он аст, ки худи мушрикон ва ҳамаи ҳозирон бибинанд, ки парастиши онҳо ботил будааст ва фариштагон аз ин амали онҳо безорӣ меҷӯянд. Ҳамин тавр, дар рӯзи қиёмат ҳеҷ баҳонае барои мушрикон боқӣ намемонад ва ҳақиқати ширки онҳо ошкор мегардад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳамаи одамон — ҳам бузург ва ҳам хурд — дар рӯзи қиёмат якҷоя ҷамъ мешаванд ва ҳеҷ кас аз ҳисобот фирор карда наметавонад.
• Фариштагон бандагони мукаррами Аллоҳ ҳастанд ва ҳеҷ гоҳ ба парастиш даъват накардаанд; пас, парастидани онҳо ё дигарон ба ҷои Аллоҳ ботил аст.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки танҳо Аллоҳи ягона сазовори ибодат аст ва ҳеҷ чиз ва ҳеҷ кас набояд шарики Ӯ қарор дода шавад.
• Дар рӯзи қиёмат ҳақиқат ошкор мешавад ва ҳар кас натиҷаи аъмоли худро мебинад; ин боиси он мегардад, ки инсон дар дунё бо ихлос ва покӣ ибодат кунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ғайри Аллоҳ умед набандад ва танҳо ба Ӯ таваккул кунем, зеро Ӯ доно ва одил аст ва ҳамаро дар рӯзи қиёмат ҷазо медиҳад.