Surja Sebe — Ajet 52

Kuptimet e fjalëve:

• Et-Tenavush (التَّنَاوُشُ): Do të thotë marrja, kapja ose arritja e diçkaje me vështirësi dhe përpjekje.
• Min makanin ba'id (مِن مَّكَانٍ بَعِيدٍ): Nga një vend i largët, pra nga një distancë e madhe që e bën të pamundur arritjen.

Tefsiri i Ajetit:

Kur jobesimtarët e shohin dënimin me sytë e tyre në Ditën e Kijametit dhe e kuptojnë se fundi i tyre është i tmerrshëm, ata nxitojnë të thonë: "Ne besuam në Allahun, në librat e Tij dhe në të dërguarit e Tij!" Por si mund t'u vijë atyre besimi tani? Si mund ta arrijnë ata fenë dhe pendimin nga një vend kaq i largët? Ata e kanë humbur mundësinë e besimit sepse koha e tij ishte në jetën e dynjasë, ku ata kishin vullnet të lirë dhe mundësi për të besuar, por ata zgjodhën mohimin dhe refuzimin. Tani, në jetën tjetër, ata janë përballë realitetit të dënimit, por dera e pendimit dhe e besimit është mbyllur përgjithmonë. Ata janë në një vend ku pranohet vetëm shpërblimi ose dënimi, jo veprat e reja. Pra, besimi i tyre tani është i pavlefshëm dhe i padobishëm, sepse erdhi pasi u larguan nga jeta e dynjasë, e cila ishte vendi i provës dhe i veprave.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Nxiton në pendim dhe besim para se të vijë vdekja ose dënimi, sepse pendimi pasi të shihet dënimi nuk pranohet.
2. Tregon se Allahu është i Mëshirshëm dhe i Falës, sepse Ai i lajobesimtarët të jetojnë në dynja dhe u dha kohë për t'u penduar, por ata nuk e shfrytëzuan këtë mundësi.
3. Na mëson se dynjaja është vendi i punës dhe i veprave, ndërsa ahireti është vendi i llogarisë dhe i shpërblimit, prandaj duhet ta shfrytëzojmë jetën tonë në bindje ndaj Allahut.
4. Thekson rëndësinë e besimit të sinqertë dhe të veprave të mira, sepse vetëm ato që bëhen në dynja me vullnet të lirë do të na shpëtojnë në Ditën e Gjykimit.