Sura Saba — Werset 52

Znaczenie słów:

• At-tanāwusz – sięgnięcie, pochwycenie, osiągnięcie czegoś z trudem.
• Min makānin ba'īd – z miejsca dalekiego, czyli z pozycji, w której coś jest już nieosiągalne.

Tafsir:

Gdy niewierni w Dniu Zmartwychwstania zobaczą rzeczywistość kary i zrozumieją, że ich los jest przesądzony, zawołają: „Uwierzyliśmy w niego" – to znaczy w Koran, w Proroka Mahometa (niech spoczywa na nim pokój) i w Dzień Sądu. Jednak to wyznanie wiary nie przyniesie im żadnej korzyści, ponieważ będzie już za późno. Jak bowiem mogą osiągnąć wiarę i skorzystać z niej w miejscu, gdzie nie ma już miejsca na pokutę i dobre uczynki? Świat doczesny był ich miejscem działania – tam mogli uwierzyć, tam mogli się nawrócić i tam mogli czynić dobro. Lecz oni odrzucili prawdę, gdy była w ich zasięgu, a teraz, gdy nadeszła godzina kary, próbują sięgnąć po wiarę z daleka – z miejsca, z którego nie ma już powrotu. Między nimi a wiarą wzniesiono barierę, a ich słowa są jedynie wyrazem rozpaczy i żalu, który nie zostanie przyjęty. To jak człowiek, który pragnie wody, gdy jest już na skraju śmierci – jego pragnienie nie zostanie zaspokojone, a jego prośba nie zostanie wysłuchana.

Korzyści płynące z tej wersety:

• Człowiek powinien wykorzystać czas życia w świecie doczesnym na wiarę i dobre uczynki, zanim nadejdzie godzina śmierci lub Dzień Sądu, kiedy to pokuta nie zostanie już przyjęta.
• Miłosierdzie Boga jest ogromne, ale ma swoje granice wyznaczone przez Jego mądrość – Bóg przyjmuje skruchę w życiu doczesnym, lecz nie wtedy, gdy dusza opuszcza ciało lub gdy nadejdzie kara.
• Wiara nie jest jedynie słowem wypowiedzianym w chwili strachu czy rozpaczy, ale świadomym wyborem serca i umysłu, który prowadzi do czynów.
• Ten werset uczy nas, abyśmy nie zwlekali z powrotem do Boga i nie odkładali pokuty, gdyż nikt nie zna godziny swojej śmierci.
• Przypomina, że świat doczesny jest jedynym polem do działania – kto je zaniedba, będzie żałował w miejscu, gdzie żal już nie pomoże.