ซูเราะฮฺ ซะบะอ์ — อายะฮฺ 52

คำอธิบายความหมายของคำศัพท์:

• التَّنَاوُشُ (อัตตะนาวุช) หมายถึง การเอื้อมมือหยิบหรือคว้าสิ่งหนึ่งสิ่งใด
• مِن مَكَانٍ بَعِيدٍ (มิน มะกานิน บะอีด) หมายถึง จากสถานที่ที่ห่างไกล

การตีความหมายของอายะฮ์:

เมื่อบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาได้เห็นความหายนะและการลงโทษในวันกิยามะฮ์ด้วยตาของพวกเขาเอง พวกเขาก็รีบกล่าวว่า "เราศรัทธาแล้วต่ออัลกุรอาน และต่อท่านนบีมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม" แต่การศรัทธาในเวลานั้นจะเกิดประโยชน์อะไรเล่า? พวกเขาจะเอื้อมมือไปหยิบเอาศรัทธาได้อย่างไร ในเมื่อพวกเขาอยู่ในสถานที่ที่ห่างไกลจากโลกดุนยา ซึ่งเป็นสถานที่แห่งการงานและการศรัทธา? พวกเขาได้ละทิ้งโลกดุนยาไปแล้ว และได้เข้าสู่โลกอาคิเราะฮ์ ซึ่งเป็นสถานที่แห่งการตอบแทน ไม่ใช่สถานที่แห่งการงานอีกต่อไป

การศรัทธาที่พวกเขากล่าวอ้างในวันนั้นเป็นการศรัทธาที่ไม่เป็นที่ยอมรับ เพราะมันเป็นการศรัทธาที่เกิดจากความกลัวและความสิ้นหวัง เมื่อเห็นความตายและการลงโทษอยู่ตรงหน้า มิใช่การศรัทธาที่เกิดจากความเชื่อมั่นและความสมัครใจในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ในโลกดุนยา ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ประตูแห่งการกลับใจยังเปิดอยู่

บทเรียนและข้อคิดที่ได้รับ:

1. การศรัทธาและการกลับใจที่แท้จริงต้องเกิดขึ้นในโลกดุนยา ก่อนที่ความตายจะมาถึงหรือก่อนที่วันกิยามะฮ์จะเกิดขึ้น การรอจนถึงวินาทีสุดท้ายนั้นไม่มีประโยชน์อันใด
2. อัลลอฮ์ทรงเมตตาและเปิดประตูแห่งการกลับใจให้แก่มนุษย์ตลอดเวลาในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ ดังนั้นเราควรเร่งรีบในการทำความดีและกลับมาหาพระองค์ก่อนที่เวลาจะหมดลง
3. ความเสียใจในวันกิยามะฮ์จะไม่เกิดประโยชน์แก่ผู้ที่ปฏิเสธศรัทธา เพราะมันเป็นเวลาที่การงานสิ้นสุดลงแล้ว และไม่มีโอกาสใด ๆ ในการแก้ตัวอีกต่อไป
4. อัลกุรอานและท่านนบีมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม คือหนทางแห่งความรอดพ้นที่อัลลอฮ์ทรงประทานให้แก่มนุษยชาติ ดังนั้นผู้ใดที่ยึดมั่นในสิ่งเหล่านี้ในโลกดุนยา เขาจะได้รับความสำเร็จทั้งในโลกนี้และโลกหน้า