Surja Sebe — Ajet 53

Kuptimet e fjalëve:

• “Kafarū bihī”: Mohuan atë (Kuranin dhe Muhamedin a.s.).
• “Yaqdhifūna bil-ghaybi”: Flisnin për të fshehtën, pra thoshin për Pejgamberin a.s. gjëra që nuk ishin tek ai, si: magjistar, falltar, poet.
• “Min makānin ba‘īd”: Nga një vend i largët nga e vërteta dhe e drejta.

Tefsiri i Ajetit:

Ajeti vjen në kontekstin e Ditës së Kiametit, kur jobesimtarët do të kërkojnë të besojnë pasi ta shohin dënimin me sytë e tyre, por kjo kërkesë nuk do të pranohet. Allahu i Lartësuar thotë: Si mund të pranohet besimi i tyre tani, kur ata më parë, në jetën e dynjasë, e mohuan Kuranin dhe Pejgamberin a.s.? Ata jo vetëm që nuk besuan, por edhe e sulmonin të vërtetën duke folur pa kurrfarë dije, duke hedhur hamendje të kota dhe duke i atribuar Pejgamberit a.s. gjëra që nuk ishin tek ai, si magji, çmenduri apo poezi. Ata flisnin për të fshehtën dhe për gjëra që nuk i dinin, nga një vend shumë i largët nga e vërteta, ashtu siç ai që gjuan nga larg nuk mund ta qëllojë objektivin. Pra, si mund të arrijnë ata te e vërteta, kur fjalët e tyre ishin vetëm hamendje të kota dhe larg çdo realiteti?

Përfitimet nga Ajeti:

1. Besimi duhet të jetë i sinqertë dhe i vullnetshëm në jetën e dynjasë; besimi i detyruar pasi të shihet dënimi nuk ka vlerë.
2. Të folurit për Allahun dhe për fenë pa dije është prej mëkateve të mëdha, sepse jobesimtarët u qëlluan me hamendje të kota dhe fjalë pa bazë.
3. Nxitojmë drejt besimit dhe pendimit para se të vijë momenti kur pendimi nuk pranohet.
4. Kurani dhe Pejgamberi a.s. janë të vërteta të qarta; kush i mohon ata, e humb rrugën e drejtë dhe mbetet në errësirë.