Сураи Фатир — Оят 37

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• يَصْطَرِخُونَ: бо овози баланд фарёд мезананд ва ёрӣ мехоҳанд.
• أَوَلَمْ نُعَمِّرْكُم: оё умри шуморо дароз накардем?
• مَا يَتَذَكَّرُ فِيهِ مَن تَذَكَّرَ: муддате, ки дар он ҳар касе хоҳиш дошта бошад, панд мегирад.
• النَّذِيرُ: бимдиҳанда, яъне Паёмбар Муҳаммад (с) ва он чизе ки одамро аз ғафлат бедор мекунад.
• فَذُوقُوا: пас бичашед, яъне азоби оташро бикашед.
• نَصِيرٍ: ёварикунанда, мададгор.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Аллоҳ таоло ҳоли кофиронро дар оташи дузах баён мекунад, ки онҳо бо овози баланд фарёд мезананд ва аз Аллоҳ мехоҳанд, ки онҳоро аз дузах берун оварад ва ба дунё баргардонад, то амали некеро анҷом диҳанд, ки бо амали пешинаи худ фарқ дошта бошад. Онҳо ваъда медиҳанд, ки ин дафъа имон меоранд ва аз куфру гуноҳ даст мекашанд. Аммо Аллоҳ ба онҳо ҷавоб медиҳад, ки оё мо ба шумо умри кофӣ надодем, ки ҳар касе панд гирифтанӣ бошад, дар он панд гирад ва тавба кунад? Ва оё бимдиҳанда — Паёмбари Муҳаммад (с) ва Қуръон — ба шумо наомад? Пас бо вуҷуди ин ҳама ҳуҷҷат ва имконият, шумо имон наовардед ва тавба накардед. Акнун бичашед азоби дузахро, зеро ситамгарон ба худ ҳеҷ ёварикунандае надоранд, ки онҳоро аз азоби Аллоҳ наҷот диҳад ё азобро аз онҳо сабук гардонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ таоло ба бандагони худ мӯҳлат ва имконияти кофӣ медиҳад, то тавба кунанд ва амали солеҳ анҷом диҳанд.
• Дарозӣ умр ва расидани бимдиҳандаҳо (Паёмбар, Қуръон, пирӣ ва ғайра) ҳуҷҷатест бар инсон, ки бояд пеш аз марг ба сӯи Аллоҳ баргардад.
• Инсон набояд то дами марг тавбаро ба таъхир андозад, зеро пас аз марг дигар имкони амал нест.
• Раҳмати Аллоҳ васеъ аст, аммо адлу инсофи Ӯ низ ҳаст; касе ки бо вуҷуди ҳуҷҷатҳои равшан куфр варзид, барои ӯ ёварикунандае нест.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ ва истифодаи дурусти умр, имон ва амали солеҳ тарғиб мекунад, то аз азоби дарднок наҷот ёбем.