Surja Fatir — Ajet 37

Kuptimet e fjalëve:

• يَصْطَرِخُونَ: bërtasin e kërkojnë ndihmë me zë të lartë.
• أَخْرِجْنَا: nxirrna (nga zjarri).
• نُعَمِّرْكُم: ju dhamë jetë të gjatë.
• النَّذِيرُ: paralajmëruesi, që është Profeti Muhamed (paqja qoftë mbi të).

Tefsiri i Ajetit:

Kur jobesimtarët gjenden në zjarrin e Xhehenemit, ata bërtasin me zë të lartë dhe kërkojnë ndihmë, duke thënë: "O Zoti ynë, nxirrna nga zjarri, që të bëjmë vepra të mira, ndryshe nga ato që bënim në botë!" Ata kërkojnë t'i kthehen jetës së dynjasë për të besuar dhe për të bërë vepra të mira në vend të mosbesimit dhe mëkateve.

Por Allahu i përgjigjet atyre me qortim: "A nuk ju dhamë jetë të gjatë në dynja, kohë të mjaftueshme për t'u këshilluar ai që dëshironte të këshillohej dhe për t'u penduar? A nuk ju erdhi i Dërguari (Muhamedi) që ju paralajmëroi për këtë ditë?" Pra, ata nuk kanë asnjë justifikim, sepse patën kohë të mjaftueshme dhe u erdhi paralajmëruesi, por ata nuk u këshilluan dhe nuk u penduan.

Në fund, Allahu u thotë atyre: "Shijoni pra dënimin e zjarrit, sepse për zullumqarët (jobesimtarët) nuk ka asnjë ndihmës që t'i shpëtojë nga dënimi i Allahut ose t'ua lehtësojë atë."

Përfitimet nga Ajeti:

1. Ajeti na mëson se pendimi dhe kthimi te Allahu duhet të bëhen në dynja, para se të vijë vdekja, sepse pas vdekjes nuk ka më mundësi kthimi.
2. Na tregon se Allahu është i Drejtë dhe nuk i dënon robërit pa u dhënë atyre mundësi dhe kohë të mjaftueshme për t'u udhëzuar.
3. Na bën të kuptojmë vlerën e kohës dhe të jetës; duhet ta shfrytëzojmë atë në adhurim dhe vepra të mira, para se të vijë dita kur nuk do të ketë kthim.
4. Na tërheq vërejtjen se dërgimi i profetëve dhe paralajmëruesve është mëshirë nga Allahu, dhe kush nuk i përgjigjet thirrjes së tyre, nuk ka justifikim para Allahut.
5. Na mëson se zullumqarët nuk kanë asnjë ndihmës apo mbrojtës që mund t'i shpëtojë nga dënimi i Allahut, prandaj duhet t'i largohemi zullumit dhe padrejtësisë.