Сураи Фатир — Оят 38

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «غَيْبِ»: чизҳои пинҳонӣ ва ниҳоне, ки аз чашми инсон давр ва аз дониши ӯ берунанд.

— «ذَاتِ الصُّدُورِ»: он чи дар даруни синаҳо ҷойгир аст, аз ниятҳо, хоҳишҳо, васвасаҳо ва андешаҳои пинҳонӣ.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол огоҳ аст аз ҳар чизе, ки дар осмонҳо ва замин пинҳон ва ниҳон аст. Ҳеҷ чиз аз дониши Ӯ пӯшида намемонад, хоҳ дар осмонҳо бошад ва хоҳ дар замин, хоҳ хайр бошад ва хоҳ шар. Сипас Худованд хабар медиҳад, ки Ӯ аз он чи дар даруни синаҳои бандагонаш мегузарад, огоҳ аст — аз ниятҳо, қасдҳо, васвасаҳо ва андешаҳое, ки одамӣ ба забон намеорад ва ба касе намегӯяд. Пас, вақте ки Ӯ аз ин ҳамаи пинҳониҳои дарун огоҳ аст, чӣ гуна аз гуфтор ва кирдори ошкори бандагонаш ғофил хоҳад буд?! Ҳамаи онҳоро медонад ва ба онҳо огоҳ аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят дили бандаро ба бузургии Худованд ва дониши бепоёни Ӯ раҳнамун месозад; зеро Ӯ ҳама чизро медонад, ҳатто он чи дар даруни синаҳо пинҳон аст.

— Ин боварӣ ба он ки Худованд аз ниҳониҳо огоҳ аст, инсонро ба покии дарун ва ростқавлӣ дар ниятҳо тарғиб мекунад; зеро Ӯ на танҳо амалҳои зоҳирӣ, балки ниятҳои ботинӣро низ медонад.

— Ин оят ба банда умед мебахшад, ки ҳеҷ кори некӯ ва ҳеҷ нияти хайре аз дониши Худованд пинҳон намемонад ва ҳатто агар касе онро набинад, Худованд мебинад ва подош медиҳад.

— Ҳамчунин инсонро аз риё ва дуруӣ бозмедорад; зеро касе ки медонад Худованд аз даруни дилаш огоҳ аст, кӯшиш мекунад ки зоҳир ва ботинаш яксон бошад.

— Ин оят даъват мекунад, ки банда ҳамеша худро дар ҳузури Худованд ҳис кунад ва аз гуноҳу нофармонӣ парҳез намояд, хоҳ дар танҳоӣ бошад ва хоҳ дар миёни мардум.

— Ва дар ниҳоят, ин оят ба инсон мефаҳмонад, ки Қуръон китоби ҳидоят ва огоҳист, ки ӯро ба сӯи Худованди доно ва меҳрубон роҳнамоӣ мекунад ва дилро ба Ӯ наздик месозад.