Surja Ja Sin — Ajet 17

Kuptimet e fjalëve:

• الْبَلَاغُ: Përcjellja e mesazhit, komunikimi i asaj që është urdhëruar.
• الْمُبِينُ: I qartë, i dukshëm, që nuk lë vend për dyshim.

Tefsiri i Ajetit:

Të dërguarit, pasi u përgjigjën popullit të tyre që i mohonte, duke iu referuar diturisë së Allahut se ata vërtet ishin të dërguar, thanë: "Ne nuk kemi asnjë përgjegjësi tjetër përveç përcjelljes së mesazhit në mënyrë të qartë dhe të plotë. Ne nuk posedojmë udhëzimin e zemrave tuaja, as nuk mund t'ju detyrojmë të besoni. Detyra jonë është vetëm t'jua shpallim të vërtetën me argumente të qarta dhe prova bindëse, e pastaj çështja juaj i mbetet Allahut, i Cili udhëzon kë të dojë dhe e humb kë të dojë."

Ky ajet tregon qartë kufijtë e përgjegjësisë së pejgamberëve dhe të thirrësve në rrugën e Allahut: ata janë vetëm përcjellës të mesazhit, e jo zotërues të zemrave apo udhërrëfyes të detyruar. Ata e kryejnë misionin e tyre me sinqeritet dhe qartësi, duke mos fshehur asgjë nga e vërteta, e pastaj rezultati i përket vetëm Allahut.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Detyra e thirrësit në Islam është e qartë dhe e kufizuar: ai duhet ta përcjellë mesazhin me mençuri dhe qartësi, pa u ngarkuar me atë që nuk e ka në dorë, siç është udhëzimi i zemrave.
2. Ky ajet i jep qetësi dhe siguri thirrësit, sepse ai nuk mban përgjegjësi për ata që nuk besojnë pasi u është përcjellë mesazhi; kështu ai shmang zhgënjimin dhe dëshpërimin.
3. Sinqeriteti në thirrje kërkon që mesazhi të jetë i qartë dhe i kuptueshëm, pa mjegullime apo dykuptimësi, ashtu siç e përcollën pejgamberët me argumente të ndritshme.
4. Ajeti na mëson se suksesi i vërtetë nuk matet me numrin e atyre që e pranojnë thirrjen, por me përmbushjen e detyrës dhe përcjelljen e mesazhit ashtu siç duhet.
5. Ai na kujton se udhëzimi është vetëm në dorën e Allahut, andaj ne i lutemi Atij që t'i udhëzojë njerëzit, e nuk i detyrojmë ata me forcë, sepse feja është këshillë e dashamirësi, jo imponim.