Сураи Йа Син — Оят 24

1. Маънии калимаҳои муҳим:

• إِنِّي: ҳамоно ман.
• إِذًا: дар он сурат, агар чунин кунам.
• لَفِي: ҳатман дар (дохили).
• ضَلَالٍ: гумроҳӣ, роҳи нодуруст.
• مُّبِينٍ: ошкор, равшан.

1. Тафсири оят:

Ин марди бовафо ба қавми худ мегӯяд: агар ман ғайри Худои ягонаро парастиш кунам ва ба ҷои Парвардигори раҳмон маъбудони дигарро бигирам, ки ҳеҷ қудрате надоранд ва наметавонанд зарару фоида расонанд, пас дар он сурат ман дар гумроҳии ошкор ва равшан қарор мегирифтам. Зеро парастиши он чизе, ки сазовори парастиш нест, ва тарки парастиши Он Зоте, ки сазовори парастиш аст, ҳамин гумроҳии возеҳ аст. Ҳар касе ки ғайри Худоро парастиш кунад, аз роҳи рост дур шудааст ва ин дуршавӣ барои ҳамагон равшан ва ошкор аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки танҳо Худои ягона сазовори парастиш аст ва ҳар гуна парастиши ғайри Ӯ гумроҳии ошкор аст.
• Ақл ва фитрати солим инсониро ба сӯи парастиши Худои ягона ҳидоят мекунад, зеро маъбудони дигар ҳеҷ қудрату ихтиёре надоранд.
• Ин оят даъват мекунад, ки инсон бо чашми боз ва андешаи дуруст роҳи ҳақро аз роҳи ботил фарқ кунад.
• Имон ба Худои ягона ва парастиши Ӯ сабаби наҷот ва саодати ҳарду ҷаҳон аст.
• Қиссаи ин марди муъмин нишон медиҳад, ки ҳатто дар шароити душвор бояд ҳақро бигӯем ва аз роҳи рост дур нашавем.