Сураи Йа Син — Оят 26

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «قِيلَ» — гуфта шуд, ба ӯ хитоб карда шуд.
• «ادْخُلِ الْجَنَّةَ» — ба биҳишт даро.
• «يَا لَيْتَ» — кошкӣ, эй кош.
• «قَوْمِي» — қавми ман, мардуми ман.
• «يَعْلَمُونَ» — онҳо бидонанд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки мардуми шаҳр ин марди некӯкор ва содиқро ба шаҳодат расониданд, Худованди мутаъол ба ӯ барои иззату икром хитоб кард: «Ба биҳишт даро!» Вай фавран ба биҳишт дохил шуд ва неъматҳои бузурги онро дид. Дар он ҷо, дар ҳоле ки дар байни раҳмат ва хушнудии Худо қарор дошт, бо дили пур аз меҳру шафқат ба қавми худ фикр кард ва гуфт: «Кошкӣ қавми ман, онҳое ки маро дурӯғгӯ шумурданд ва ба қатл расониданд, медонастанд, ки Худованд гуноҳҳои маро бахшидааст ва маро бо кадом иззату каромат сарфароз гардонидааст!» Ӯ ин суханонро на барои интиқом ё шикоят гуфт, балки аз сабаби некхоҳӣ ва дилсӯзӣ ба қавми худ орзу кард, ки онҳо ҳақиқатро бидонанд, то имон биёваранд ва ба ҳамон подоши некӯ, ки ӯ ба он расидааст, ноил гарданд. Ин оят нишон медиҳад, ки марди содиқ ҳатто пас аз шаҳодат ва дар ҷаннат низ қавми худро фаромӯш накард ва ба онҳо некӯӣ хоҳиш кард.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Шаҳодат дар роҳи ҳақ на марг аст, балки дарвозаи ворид шудан ба биҳишт ва ҳаёти абадӣ аст.
• Худованд бандагони содиқи худро дар ҳамин дунё ва дар охират иззату икром мебахшад.
• Имони ростқавл ба гуноҳҳо бахшида мешавад ва ба раҳмати Худо ноил мегардад.
• Некхоҳӣ ба мардум ва даъвати онҳо ба ҳақ, ҳатто дар ҳолати махсус низ сифати бандагони солеҳ аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҳақиқати охират бовар кунем, ба роҳи имон устувор бошем ва ба дигарон низ некӯӣ хоҳем, то ҳама ба раҳмати Худованд ва биҳишти Ӯ ноил гардем.