سوره یس — آیه 26

معانی کلمات:

• قِیلَ: گفته شد، خطاب تکوینی و کرامتآمیز از جانب خداوند متعال.
• ادْخُلِ الْجَنَّةَ: وارد بهشت شو.
• یَا لَیْتَ: ای کاش، کلمهای برای ابراز آرزو و حسرت.
• قَوْمِی: قوم من، همان قومی که او را تکذیب و شهید کردند.

تفسیر آیه:

پس از آنکه آن مرد مؤمن در راه دعوت به توحید، به دست قوم خود به شهادت رسید، خداوند متعال به او خطاب فرمود: «به بهشت وارد شو»؛ این خطاب، نشانهی کرامت و پاداش عظیم اوست. او هنوز در حال ورود به بهشت و مشاهدهی نعمتهای بیپایان آن بود که به یاد قوم خود افتاد و با حسرت و آرزو گفت: «ای کاش قوم من میدانستند» که خداوند مرا آمرزیده و مشمول کرامت و رحمت خویش قرار داده است. او آرزو میکرد که قومش از این پاداش و مغفرت آگاه شوند تا شاید ایمان بیاورند و از عذاب الهی رهایی یابند؛ همانگونه که او ایمان آورد و به این سعادت رسید. این جمله، اوج ایثار و محبت او نسبت به قومش را نشان میدهد؛ حتی پس از شهادت، نجات و هدایت آنان را آرزو میکند.

فواید و پیامهای آیه:

1. پاداش شهادت در راه خدا: شهادت در راه حق، پاداشی فوری و عظیم دارد؛ چنانکه شهید، بیدرنگ وارد بهشت میشود و از کرامت الهی بهرهمند میگردد.
2. محبت و دلسوزی نسبت به دیگران: مؤمن واقعی حتی پس از رسیدن به سعادت، نسبت به هدایت دیگران بیتفاوت نیست و آرزوی نجات آنان را دارد.
3. اهمیت آگاهی و علم: آرزوی آن شهید، «دانستن» قومش بود؛ این نشان میدهد که علم و آگاهی، کلید ایمان و رستگاری است و انسان باید در پی آگاهیبخشی به دیگران باشد.
4. امید به رحمت الهی: این آیه به ما میآموزد که حتی گناهکاران و تکذیبکنندگان نیز میتوانند با ایمان و توبه، مشمول مغفرت و رحمت خداوند شوند؛ پس هیچگاه از رحمت الهی ناامید نشویم.
5. ایثار در راه دعوت: آن شهید، جان خود را در راه دعوت به توحید فدا کرد و حتی پس از شهادت نیز به فکر هدایت قوم خود بود؛ این درس بزرگی برای ماست که در راه تبلیغ دین، از هیچ تلاشی فروگذار نکنیم.