سوره یس — آیه 27

معانی کلمات:

• «بِمَا»: به خاطر آنچه؛ به سبب آنچه.
• «غَفَرَ»: آمرزید، بخشید.
• «الْمُکْرَمِینَ»: گرامی داشته شدگان، کسانی که مورد اکرام و احترام قرار گرفتهاند.

تفسیر آیه:

این سخن، گفتار مرد مؤمنی است که پس از ایمان آوردن به پیامبران خدا، توسط قوم خود به شهادت رسیده بود. خداوند پس از شهادت، او را وارد بهشت کرد و او در نعمتهای الهی غوطهور شد. در آن حال، با شوق و محبت نسبت به قومش آرزو کرد که ای کاش قوم من میدانستند که پروردگارم گناهانم را آمرزید و مرا در زمره گرامی داشتگان قرار داد. او این سخن را نه از روی غرور، بلکه از سر شفقت و دلسوزی بر زبان آورد تا آنان نیز با دانستن این حقیقت، به راه ایمان بیایند و از همان نعمتی که او نصیبش شده، بهرهمند گردند. او میخواست بدانند که این کرامت و آمرزش، نتیجه ایمان به خدا و پیروی از رسولان او و صبر بر این راه بود.

فواید و پیامهای آیه:

• ایمان و اطاعت از خدا، حتی اگر به قیمت جان انسان تمام شود، ارزشمندترین دستاورد زندگی است و پاداش آن، آمرزش گناهان و کرامت الهی در آخرت است.
• مؤمن واقعی حتی در اوج نعمت و سعادت، به فکر هدایت دیگران است و برای نجات آنان از عذاب، آرزو و تلاش میکند.
• شهادت در راه خدا نه تنها مایه خسران نیست، بلکه سبب رسیدن به بالاترین مقامهای کرامت و رضوان الهی است.
• این آیه نشان میدهد که خداوند بندگان مؤمن و صبور خود را فراموش نمیکند و پاداش آنان را به بهترین شکل عطا میفرماید.