سوره یس — آيت 26

1) ڪجهه لفظن جي معنيٰ ۽ وضاحت:

• قِيلَ: چيو ويو.
• ادْخُلِ الْجَنَّةَ: جنت ۾ داخل ٿيءُ.
• يَا لَيْتَ: اي ڪاش! (تمنا ۽ آرزو ظاهر ڪرڻ جو لفظ).
• قَوْمِي: منهنجي قوم.
• يَعْلَمُونَ: اهي ڄاڻن (يعني منهنجي قوم ڄاڻي ها).

2) آيت جي تفسير:

هي آيت ان نيڪ ۽ سچي مومن بندي جي باري ۾ آهي، جيڪو پنهنجي قوم کي الله جي واٽ ڏانهن سڏيندو هو ۽ انهن کي نصيحت ڪندو هو. جڏهن سندس قوم کيس قتل ڪري ڇڏيو ۽ هو شهيد ٿي ويو، تڏهن الله تعاليٰ کيس عزت ۽ ڪرامت سان نوازيو ۽ کيس چيو ويو ته ”جنت ۾ داخل ٿيءُ.“ اهو نه رڳو سندس لاءِ انعام هو، پر ان جو مطلب اهو به هو ته سندس قرباني ۽ ايمان قبول ٿيو. جڏهن هو جنت ۾ داخل ٿيو ۽ اتي جي نعمتون ۽ راحتون ڏٺيون، تڏهن به سندس دل پنهنجي قوم لاءِ درد ۽ شفقت سان ڀريل هئي. هن چيو ته اي ڪاش! منهنجي قوم کي خبر پوي ها ته مون کي الله ڪهڙي عزت ۽ بخشش سان نوازيو آهي، ته اهي به ايمان آڻين ها ۽ اهي به انهن نعمتن جا حقدار بڻجن ها. هن جي اها خواهش نه رڳو پنهنجي قوم لاءِ خيرخواهي هئي، پر ان ۾ اها دعوت به هئي ته اهي به ان راهه تي هلي پون ها، جنهن تي هو خود هليو هو.

3) هن آيت مان حاصل ٿيندڙ فائدا ۽ سبق:

• شهادت جي عظمت: الله جي راهه ۾ جان قربان ڪرڻ وارن لاءِ جنت ۾ داخل ٿيڻ هڪ وڏو اعزاز ۽ انعام آهي.
• نيڪي جي دعوت: سچو مومن پنهنجي قوم ۽ سماج لاءِ هميشه خير ۽ ڀلائي جي خواهش رکندو آهي، جيتوڻيڪ اهي ساڻس بدسلوڪي ڪن.
• ايمان جي روشني: جيڪو الله تي ايمان آڻي ٿو ۽ نيڪ عمل ڪري ٿو، تنهن لاءِ آخرت ۾ عظيم ڪاميابي ۽ بخشش آهي.
• دعوت جو انداز: اسان کي به پنهنجي چوڌاري ماڻهن جي هدايت لاءِ دعا ۽ خيرخواهي جو جذبو رکڻ گهرجي، جيئن هن نيڪ بندي رکيو.
• قرآن جي سچائي: هي آيت اسان کي ٻڌائي ٿي ته قرآن ۾ بيان ڪيل واقعا ۽ انعام حقيقي آهن، ۽ الله پنهنجي نيڪ بندن کي ڪڏهن به ضايع نه ٿو ڪري.

هي آيت اسان کي ترغيب ڏئي ٿي ته اسان به ايمان، صبر ۽ نيڪي جي راهه تي هلون ۽ پنهنجي قوم ۽ سماج جي ڀلائي جي فڪر سان سرشار رهون.