سوره یس — آیه 33

معانی کلمات:

• «آیة»: نشانه و دلیلی بر قدرت خداوند.
• «المیتة»: خشک و بی‌گیاه.
• «أحییناها»: زنده کردیم آن را (با نزول باران و رویاندن گیاه).
• «حبّاً»: دانه‌ها و غلاتی مانند گندم و جو.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه شریفه، یکی از نشانه‌های روشن قدرت خود را برای مشرکان و منکران معاد بیان می‌کند تا بدانند که زنده شدن مردگان و برپایی قیامت، حقیقتی انکارناپذیر است. آن نشانه، زمین خشک و بی‌جان است که با نزول باران، حیات دوباره می‌یابد و گیاهان و دانه‌های گوناگون از آن می‌روید. این زمینِ مرده که هیچ اثری از زندگی در آن نیست، به فرمان خدا زنده می‌شود و از دل آن، انواع حبوبات و غلات مانند گندم و جو خارج می‌گردد که مردم از آن تغذیه می‌کنند. همان خدایی که زمین خشک را با باران زنده می‌کند و دانه‌ها را از آن بیرون می‌آورد، قطعاً قادر است که مردگان را نیز زنده کند و آنان را از قبرها بیرون آورد. پس این صحنه‌ای که هر روز در برابر چشمان انسان‌ها رخ می‌دهد، گواهی زنده بر امکان معاد و روز رستاخیز است.

فواید و پیام‌های آیه:

1. نگاه به طبیعت و پدیده‌های آن، بهترین راه برای شناخت قدرت بی‌پایان خداوند است؛ زمین خشک که با باران زنده می‌شود، نمونه‌ای آشکار از قدرت الهی در آفرینش و بازآفرینی است.
2. این آیه به ما می‌آموزد که ایمان به معاد، نه یک باور کورکورانه، بلکه امری عقلانی و مبتنی بر مشاهده‌ی نشانه‌های خداوند در جهان است.
3. توجه به نعمت‌های الهی مانند باران و گیاهان، انسان را به شکرگزاری وادار می‌کند و او را به یاد آورنده‌ی روزی می‌اندازد که همه‌ی نعمت‌ها از جانب خداوند است.
4. این آیه امید را در دل مؤمنان زنده می‌کند که همان‌گونه که خداوند زمین مرده را زنده می‌کند، دل‌های مرده را نیز با هدایت و ایمان زنده می‌گرداند و این مایه‌ی آرامش و اطمینان است.