Сураи Йа Син — Оят 33

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• آيَةٌ (оят): нишона ва далели равшане, ки ба ҳақиқат роҳнамоӣ мекунад.
• الْمَيْتَةُ (майта): замини хушку бегиёҳ, ки дар он ҳеҷ растанӣ нест.
• أَحْيَيْنَاهَا (эҳьёиноҳо): онро бо боридани борон зинда гардондем ва аз он гиёҳ рӯёнидем.
• حَبًّا (ҳаббан): донаҳо ва ғалладона, монанди гандум ва ҷав.
• فَمِنْهُ يَأْكُلُونَ (фа минҳу яъкулун): пас аз он донаҳо мехӯранд ва ба воситаи он рӯзӣ меёбанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят яке аз нишонаҳои равшани қудрати Парвардигор ва далели дурустии эҳьёи баъд аз марг аст. Худованди Мутаъол ба инкоранд аз қиёмат мефармояд, ки замини хушку берастанӣ барои онҳо нишонаест: Мо онро бо боридани борон зинда гардондем ва аз он ғалладона ва донаҳое берун овардем, ки мардум аз онҳо ғизо мегиранд. Ҳамон Зоте, ки ин замини мурдаро бо об зинда кард ва аз он растанӣ ва ризқ берун овард, бешубҳа қодир аст, ки мурдагонро низ зинда гардонад ва онҳоро барои ҳисобу китоб барангезад. Ин ҳодисаи ҳарсолаи табиат барои соҳибони ақл далели возеҳест бар имкони эҳьёи охират.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Қуръон бо мисолҳои ҳассос ва наздик ба зиндагии ҳаррӯзаи инсон, монанди зинда шудани замини мурда бо борон, ҳақиқати эҳьёи баъд аз маргро ба қалбҳо наздик месозад.
• Ин оят ба инсон меомӯзад, ки дар табиат ва неъматҳои ҳаррӯзаи худ, аз қабили ғалладона ва ризқи ҳалол, тафаккур кунад ва дар онҳо нишонаҳои қудрати Худоро бинад.
• Эҳьёи замини мурда ба мо умед мебахшад, ки марг поёни ҳаёт нест ва Худованди Меҳрубон метавонад ҳар чизеро, ки мурда шудааст, боз зинда гардонад.
• Ин оят даъвати нарм ва ҳикматомез ба имон аст: ба ҷои баҳсу ҷадал, инсонро ба мушоҳидаи оёти Худо дар офоқ ва анфус даъват мекунад, ки ин роҳи беҳтарини шинохти Парвардигор аст.
• Қуръон нишон медиҳад, ки Худованди ин ҷаҳон ҳамон Худованди охират аст; Ҳамон Зоте, ки ризқи ҷисмониро медиҳад, қодир аст ризқи рӯҳонӣ ва ҳаёти ҷовидонро низ ато кунад.