سوره یس — آیه 37

معانی کلمات:

• نَسْلَخُ: پوست کندن، جدا کردن و بیرون آوردن چیزی از چیز دیگر به نرمی و بدون زحمت.
• مُظْلِمُونَ: داخل شوندگان در تاریکی و ظلمت.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه شریفه، یکی دیگر از نشانه‌های عظمت و قدرت بی‌پایان خود را در نظام آفرینش معرفی می‌کند و می‌فرماید: شب برای آنان نشانه‌ای است بر توحید و کمال قدرت خدا. ما نور روز را از آن برمی‌کشیم و بیرون می‌آوریم، همان‌گونه که پوست از حیوان جدا می‌شود؛ پس ناگهان همه در تاریکی فرو می‌روند.

در واقع، اصل و پایه، تاریکی است و روشنایی روز، عارض بر آن می‌شود. هنگام غروب خورشید، خداوند نور را از شب جدا می‌کند و ظلمت بر همه جا چیره می‌گردد. این تغییر تدریجی و منظم شب و روز، که هرگز دچار اختلال نمی‌شود، خود گواه روشنی بر مدبّر حکیمی است که این جهان را با نظمی شگفت‌انگیز اداره می‌کند. این آیه به زیبایی قدرت خدا را در دگرگونی احوال جهان به تصویر می‌کشد و انسان را به تفکر در این نظام دقیق و بی‌نقص فرا می‌خواند.

فواید و پیام‌های آیه:

• این آیه انسان را به شکرگزاری در برابر نعمت‌های شب و روز دعوت می‌کند؛ شب برای آرامش و استراحت، و روز برای تلاش و کسب روزی. این نظم شگفت‌انگیز، نشانه محبت و رحمت خداوند نسبت به بندگانش است.
• تأمل در پدیده‌های طبیعی مانند شب و روز، انسان را به شناخت خالق توانا و یکتای جهان رهنمون می‌شود و ایمان او را استوار می‌گرداند.
• آیه به ما می‌آموزد که خداوند قادر است هر لحظه اوضاع را دگرگون کند؛ همان‌گونه که روز را به شب تبدیل می‌کند، پس نباید به دنیا دل ببندیم و باید همواره به یاد قدرت بی‌زوال او باشیم.
• این تغییرات منظم و دقیق، نشانه حکمت بی‌پایان پروردگار است و به انسان اطمینان می‌دهد که تدبیر جهان بر اساس علم و عدالت کامل اوست.