Сураи Йа Син — Оят 37

1. Маънои калимаҳо:

• آيَةٌ (ояте): нишона, далел.
• نَسْلَخُ (наслах): мекашем, мебароварем, ҷудо мекунем.
• مُظْلِمُونَ (музлимӯн): торикшавандаҳо, ба торикӣ даромадагон.

1. Тафсири оят:

Ва як нишонаи равшане барои мардум бар ягонагии Аллоҳ ва қудрати комили Ӯ ҳамин шаб аст, ки Мо равшании рӯзро аз он мекашем ва мебароварем, пас ногаҳон мардум дар торикӣ қарор мегиранд. Ҳамин гуна, Аллоҳ таоло бо қудрати худ рӯзро аз шаб ҷудо мекунад ва пас аз рафтани равшанӣ, торикӣ фаро мерасад ва мардум дар зулмат фурӯ мераванд. Ин тағйири пайиҳам ва омадани шабу рафтани рӯз далели равшани тавоноии Аллоҳ ва ягонагии Ӯст.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки тағйири шабу рӯз на танҳо як падидаи табиӣ, балки нишонаи қудрати бепоёни Аллоҳ аст.
• Ҳар шаб ки меояд, ба мо ёдоварӣ мекунад, ки ҳама чиз дар дасти Аллоҳ аст ва Ӯ ҳама корро тадбир мекунад.
• Ин оят моро ба тафаккур дар бораи офариниш ва сипосгузорӣ ба Аллоҳ ташвиқ мекунад.
• Вақте ки мо мебинем, ки рӯз ба шаб табдил меёбад, бояд ба ёд орем, ки ҳаёти инсонӣ ҳам мисли шабу рӯз тағйир меёбад ва мо бояд ҳамеша ба Аллоҳ таваккал кунем.
• Ин нишонаҳо моро ба имон ва амали некӯ тарғиб мекунанд, то ки дар ҳаёти худ аз торикӣ ба равшанӣ ва аз ҷаҳолат ба дониш гузарем.