Surja Ja Sin — Ajet 37

Kuptimet e fjalëve:

• نَسْلَخُ: e heqim, e zhveshim (sikur të hiqet lëkura nga kafsha), pra e heqim dritën e ditës.
• مُظْلِمُونَ: që janë të mbuluar nga errësira, që hyjnë në terr.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar përmend një shenjë tjetër madhështore që dëshmon fuqinë e Tij të pakufishme dhe njëshmërinë e Tij: natën. Ai e tërheq dritën e ditës prej natës ashtu siç tërhiqet lëkura e kafshës, dhe kur dielli perëndon, njerëzit papritmas gjenden në errësirë të plotë. Kjo ndodh sepse errësira është gjendja themelore e natës, ndërsa drita e ditës është diçka që i shtohet asaj. Kur Allahu e heq dritën, njerëzit mbeten në terr, dhe kjo ndodh çdo ditë e çdo natë, pa asnjë përjashtim. Ky ndryshim i vazhdueshëm mes dritës dhe errësirës është një dëshmi e qartë e fuqisë së Allahut dhe e mençurisë së Tij në krijimin e universit.

Përfitimet nga Ajeti:

• Ky ajet na mëson të sodisim krijesat e Allahut dhe të mendojmë thellë për to, sepse ato janë shenja që na çojnë drejt njohjes së Krijuesit.
• Ndryshimi i natës dhe ditës na kujton fuqinë e Allahut dhe se Ai është i vetmi që i drejton të gjitha gjërat sipas vullnetit të Tij.
• Ajeti na nxit të jemi mirënjohës ndaj Allahut për dritën e ditës që na mundëson jetesën dhe punën, dhe për natën që na sjell qetësi dhe pushim.
• Ky ndryshim i përditshëm na kujton se jeta jonë është në dorën e Allahut, dhe se Ai është i aftë të ndryshojë gjendjet tona ashtu siç dëshiron, prandaj duhet t'i drejtohemi Atij me përulësi dhe bindje.