Сураи Йа Син — Оят 39

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الْقَمَرَ: Моҳ.
• قَدَّرْنَاهُ: Барои он андоза ва тақдир муайян кардем.
• مَنَازِلَ: Ҷамъи «манзил», яъне марҳилаҳо ва ҷойҳое, ки Моҳ дар ҳар шаб аз онҳо мегузарад.
• الْعُرْجُونِ: Хӯшаи хурмои куҳнашуда, ки хушк ва хамида мешавад.
• الْقَدِيمِ: Куҳна, қадимӣ.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба яке аз нишонаҳои бузурги қудрати Хеш ишора мекунад ва мефармояд: Мо Моҳро бо марҳилаҳо ва манзилҳо андоза кардем. Моҳ дар ҳар шаб ба шакле дигар пайдо мешавад: аввал ҳилолеро монанд аст, ки хеле хурд ва борик аст, сипас рӯз ба рӯз калон мешавад, то ба дараҷаи бадар мерасад ва пурра ва мудаввар мегардад, баъд боз оҳиста-оҳиста хурд мешавад, то он ки борик ва хамида мегардад, монанди хӯшаи хушкшудаи нахле, ки куҳна шуда, ранги зард гирифта ва хам шудааст. Ин ҳолати Моҳ далели равшани қудрат ва илми Худованд аст ва барои мардум нишонае аз ягонагии Ӯст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят моро ба андеша дар бораи офариниши Худованд ва ҳикмати бузурги Ӯ дар ҳаракати Моҳ даъват мекунад.
• Муайян кардани манзилҳои Моҳ барои инсон фоидаи амалӣ дорад, аз қабили донистани моҳҳои қамарӣ ва вақтҳои ибодат.
• Ин оят собит мекунад, ки ҳама чиз дар олам бо тақдир ва андозаи Худованд ҳаракат мекунад ва ҳеҷ чиз беҳикмат нест.
• Таваҷҷуҳ ба ин нишонаҳо имонро қавӣ месозад ва инсонро ба шукргузорӣ ва ибодати Худованди ягона тарғиб мекунад.
• Ин оят дилро нарм ва ба ислом ва Қуръон меҳрубон мегардонад, зеро ҳақиқати бузурги илмиро бо тасвири зебо ва фаҳмо баён мекунад.