Сураи Йа Син — Оят 56

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• ظِلَالٍ: сояҳо, соябонҳои фарох ва доимии биҳишт, ки аз дарахтон ва қасрҳо паҳн мешаванд.
• الْأَرَائِكِ: ҷамъи «арика», ки тохти ороста дар дохили хайма ё ҳуҷраи зебо аст, яъне тохте, ки болои он пардаҳо овехта шудаанд.
• مُتَّكِئُونَ: такя зада, ба таври ором ва бо фарағбахшӣ нишастагон.

1. Тафсири оят:

Худованд дар васфи биҳиштиён мефармояд, ки онҳо ҳамроҳи ҳамсаронашон — занони поки биҳиштӣ — дар сояҳои фарохи биҳишт қарор доранд, ки на офтоб онҳоро озор медиҳад ва на гармӣ. Онҳо бар тохтҳои оросташуда, ки болои онҳо пардаҳо овехтаанд, такя зада нишастаанд ва дар комёбӣ ва оромиши комил ба сар мебаранд. Ин манзара нишонаи неъмати бузург ва иззату икроми аҳли Ҷаннат аст, ки Худованд барои бандагони некӯкораш омода кардааст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки биҳишт ҷои оромиш, шодӣ ва фарағбахшист, на ҷои хастагӣ ва ранҷ — ва ин дили инсонро ба сӯи охират мекашад.
• Ҳамроҳӣ бо ҳамсарони некӯ дар биҳишт неъмати бузургест, ки Худованд барои аҳли имон ваъда додааст; ин ба одамон умед ва шавқ мебахшад, ки ба роҳи покӣ ва некӯкорӣ бираванд.
• Соя ва тохти ороста рамзи иззат ва эҳтиром аст; Худованд бандагони солеҳро дар охират гиромӣ медорад, ҳамчунон ки дар дунё ба онҳо ваъдаи подоши некӯ додааст.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба Қуръон бовар кунем ва аз он пайравӣ намоем, зеро Қуръон роҳи расидан ба ин неъматҳои ҷовидонро нишон медиҳад ва дилҳоро ба Ислом меҳрубон месозад.