Сураи Йа Син — Оят 55

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أَصْحَابَ الْجَنَّةِ: аҳли биҳишт, яъне касоне ки ба биҳишт дохил мешаванд.
• الْيَوْمَ: имрӯз, яъне рӯзи қиёмат.
• شُغُلٍ: машғулият, кору бандӣ.
• فَاكِهُونَ: хушҳол, комёб, аз неъматҳо баҳраманд ва лаззатбаранда.

1. Тафсири оят:

Ҳамоно аҳли биҳишт дар он рӯз (рӯзи қиёмат) дар машғулияте ҳастанд, ки онҳоро аз ҳар чизе дигар бозмедорад. Онҳо ба неъматҳои ҷовидона ва комёбии бузург расидаанд, бинобар ин аз дигарон ва аз аҳволи дӯзахиён ғофиланд ва ба онҳо парвое надоранд. Онҳо дар он неъматҳо шодмон ва хушҳоланд, аз лаззатҳои биҳишт баҳра мебаранд ва дилҳояшон пур аз шодӣ аст. Ин машғулият барои онҳо машғулияти хуш ва лаззатбахш аст, на хастагӣ ва ранҷ.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят ба мо хушхабар медиҳад, ки аҳли биҳишт дар охират ба неъматҳои бузург ва ҷовидона мерасанд.
• Онҳо дар он ҷо аз ҳар ғаму андуҳ озоданд ва танҳо ба лаззатҳои биҳишт машғуланд.
• Ин оят моро ба амалҳои нек ва тоъат ташвиқ мекунад, то ки мо ҳам аз аҳли биҳишт гардем.
• Он нишон медиҳад, ки подоши Худованд ба бандагони солеҳ бениҳоят бузург аст ва ҳеҷ чашме мисли онро надидааст.
• Ин оят дили мӯъминро умедвор мекунад ва ба ӯ қувват мебахшад, ки дар роҳи дин собитқадам бошад.
• Ҳамчунин моро огоҳ мекунад, ки дар охират ҳар кас ба сарнаҷоме мерасад, ки сазовори он аст — биҳишт барои некӯкорон ва дӯзах барои бадкорон.