Сураи Йа Син — Оят 66

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• «لَطَمَسْنَا»: маҳв кардем, нест кардем, аз байн бурдем.
• «فَاسْتَبَقُوا»: пас шитоб карданд, пешдастӣ карданд.
• «الصِّرَاطَ»: роҳ, сирот.
• «فَأَنَّىٰ»: пас чӣ гуна, аз куҷо.
• «يُبْصِرُونَ»: мебинанд.

1. Тафсири оят:

Агар Мо мехостед, чашмони онҳоро нобуд мекардем ва аз байн мебурдем, чунон ки даҳонашонро мӯҳр кардем. Он гоҳ онҳо ба сӯи роҳ шитоб мекарданд, то аз он бигзаранд, вале чӣ гуна метавонанд бибинанд, дар ҳоле ки чашмонашон аз байн рафтааст? Яъне, агар Мо бихоҳем, биноии онҳоро мегирем, пас онҳо ба сӯи сирот мешитобанд, аммо аз куҷо метавонанд роҳро бибинанд? Ҳаргиз наметавонанд. Маънои оят ин аст: агар Мо бихоҳем, онҳоро бо куфр мӯҳр мезанем, пас ҳеҷ кас аз онҳо ҳидоят намеёбад. Ин оят ба қувваи Худованд ишора мекунад, ки Ӯ қодир аст чашмони инсонро аз байн бибарад ва ӯро аз дидани роҳи рост маҳрум созад. Ҳамчунин, ин оят бораи кофирон ва муътадилонест, ки ҳатто бо чашмони солим ҳам роҳи ҳақро намебинанд, чӣ расад ба ҳоле, ки чашмонашон аз байн рафта бошад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки биноӣ ва ҳидоят танҳо ба дасти Худованд аст. Ӯ метавонад ҳар вақт ин неъматро аз банда бигирад.
• Инсон бояд ҳамеша шукргузор бошад, ки Худованд чашм ва ақли солим ба ӯ додааст, то роҳи ростро бибинад.
• Қуръон моро огоҳ мекунад, ки ҳатто бо чашмони солим ҳам, агар дил кӯр бошад, инсон роҳи ҳақро намебинад. Пас бояд дилро равшан кард.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба Худованд таваккал кунем ва аз Ӯ ҳидоят бихоҳем, зеро ҳидоят танҳо аз Ӯст.
• Қуръон китоби раҳмат ва огоҳист. Он моро ба сӯи некӣ ва роҳи рост ҳидоят мекунад. Пас биёед ба он рӯ орем ва аз он пайравӣ кунем, то дар дунё ва охират комёб шавем.