Сураи Йа Син — Оят 65

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• نَخْتِمُ — мебандаму мӯҳр мегузорем.
• أَفْوَاهِهِمْ — даҳонҳои онҳо.
• تُكَلِّمُنَا — ба мо сухан мегӯянд, гувоҳӣ медиҳанд.
• تَشْهَدُ — гувоҳӣ медиҳад.
• يَكْسِبُونَ — он чӣ ки дар дунё ба даст меоварданд ва анҷом медоданд.

1. Тафсири оят:

Рӯзи қиёмат Худованди мутаъол даҳонҳои кофирон ва гуноҳкоронро мебандад ва мӯҳр мегузорад, то ки онҳо натавонанд чизе гӯянд ё инкор кунанд. Онҳо мехоҳанд аз амалҳои бади худ узрхоҳӣ кунанд ё онро пинҳон доранд, аммо забонҳояшон хомӯш мешаванд. Баъд аз он узвҳои бадани онҳо — дастҳо ва пойҳо — ба сухан медароянд ва ба он чӣ ки дар дунё анҷом додаанд, гувоҳӣ медиҳанд. Дастҳо он чиро ки гирифта ва кардаанд, баён мекунанд, пойҳо ба он ҷойҳое ки барои гуноҳ рафтаанд, шаҳодат медиҳанд. Дар ҳақиқат, ҳамаи узвҳои бадан бар зидди инсон гувоҳӣ медиҳанд ва ҳеҷ чиз пинҳон намемонад. Ин рӯз рӯзи адолати комил аст ва ҳар кас ҷазои амали худро мебинад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳамаи амалҳои мо — хуб ё бад — сабт мешаванд ва рӯзе ҳисоб хоҳанд шуд.
• Он моро ба тавба ва ислоҳи амалҳо ташвиқ мекунад, зеро медонем, ки узвҳои мо бар зидди мо гувоҳӣ хоҳанд дод.
• Ин оят муъминро ба хушёрӣ ва эҳтиёт дар гуфтор ва рафтор даъват мекунад.
• Он нишон медиҳад, ки адолати Худо комил аст ва ҳеҷ зулме нахоҳад буд.
• Ин оят дили инсонро ба сӯи ислом ва итоат ба Худо ҷалб мекунад, зеро мефаҳмонад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳақиқати абадӣ дар охират аст.