Сураи Ас-Саффат — Оят 125

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшанӣ талаб мекунанд:

— «أَتَدْعُونَ»: оё мехонед ва мепарастед?

— «بَعْلًا»: номи бути (санами) қавми Илёс, ки онро ба ҷои Худо парастиш мекарданд.

— «تَذَرُونَ»: тарк мекунед, мегузоред.

— «أَحْسَنَ الْخَالِقِينَ»: Беҳтарини офаринандагон, яъне Худованди таоло.

1. Тафсири оят:

Илёс (алайҳис-салом) аз паёмбарони бузургвор буд, ки Худованд ӯро бо нубувват ва рисолат гиромӣ дошт. Ӯ қавми худро аз банӣ Исроил ба сӯи тавҳид даъват карда, гуфт: аз Худо битарсед ва танҳо Ӯро парастед ва ҳеҷ чизро шарики Ӯ нагардонед. Чаро ба ҷои Худованди ягона бути худ «Баъл»-ро мепарастед ва ибодати Худоеро, ки беҳтарини офаринандагон аст, тарк мекунед? Ӯст Парвардигори шумо, ки шуморо ва падарону ниёгони пешинаи шуморо офаридааст. Оё сазовор аст, ки офаридаро ба ҷои Офаридгор парастиш кунед?

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Оят моро огоҳ мекунад, ки танҳо Худованд сазовори ибодат аст ва ҳеҷ буту санам наметавонад ба Ӯ шарик шавад.

— Худованд «Беҳтарини офаринандагон» аст; ҳамаи неъматҳо аз Ӯст ва Ӯ моро ва ниёгони моро офаридааст.

— Ин оят даъвати мулоим ва хирадмандонаи паёмбар Илёс (алайҳис-салом) ба қавми худро нишон медиҳад, ки чӣ гуна бояд мардумро ба тавҳид даъват кард.

— Қуръон бо забони равшан ва мантиқи қавӣ инсонро ба андеша водор мекунад, то роҳи рост ва парастиши Худованди ягонаро интихоб намояд.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки шукри неъматҳои Худоро ба ҷо орем ва аз ширк ва парастиши ғайри Ӯ дурӣ ҷӯем, то дар дунё ва охират саодатманд гардем.