Сураи Ас-Саффат — Оят 137

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «لَتَمُرُّونَ»: ҳатман мегузаред.
• «عَلَيْهِم»: бар онҳо, яъне бар хонаҳо ва осори боқимондаи қавми Лут (а).
• «مُصْبِحِينَ»: дар вақти субҳ, яъне ҳангоми ворид шудан ба вақти саҳар.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба мардуми Макка хитоб мекунад, ки шумо дар сафарҳои худ ба сӯи Шом аз назди хонаҳо ва осори боқимондаи қавми Лут (а) мегузаред, бахусус дар вақти субҳ. Ин хонаҳо ва харобаҳо барои шумо нишонаи равшане ҳастанд, ки сарнагунии он қавмро ба ёд меоранд. Онҳо мардуме буданд, ки гуноҳи бузург ва зишти бадкорӣ карданд ва Худо онҳоро ба азоб гирифтор кард. Пас шумо, эй мардуми Макка, ҳар рӯз ё дар сафарҳои худ аз он ҷойҳо мегузаред ва он ибратро мебинед. Оё ақли худро кор намеандозед, то аз сарнагунии онҳо панд гиред ва аз гуноҳу бадкорӣ дурӣ ҷӯед, то ба шумо ҳамон чизе, ки ба онҳо расид, нарасад?

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Қуръон мардумро ба тафаккур ва андеша даъват мекунад: таърих ва осори гузаштагон дарси ибратомӯз аст барои касоне, ки ақл доранд.
• Худованд одамонро танҳо нагузоштааст; Ӯ нишонаҳо ва далелҳоро дар рӯи замин гузоштааст, то роҳи ростро пайдо кунанд.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини ҳикмат ва пандгирӣ аст, на дини бехабарӣ аз таърих.
• Қуръон ба забони воқеият ва далелҳои маҳсус сухан мегӯяд: шумо худатон аз он ҷойҳо мегузаред, пас инкори он имкон надорад.
• Ин оят мардумро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Худо ташвиқ мекунад, зеро Худо азобро танҳо барои ислоҳ ва огоҳӣ мефиристад.
• Дар Қуръон раҳмат ва адолати Худо якҷоя зикр мешаванд: Ӯ пеш аз азоб огоҳӣ медиҳад ва нишонаҳо мегузорад, то мардум роҳи наҷотро пайдо кунанд.