Сураи Ас-Саффат — Оят 138

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «وَبِاللَّيْلِ»: ва дар шабҳо.
• «أَفَلَا تَعْقِلُونَ»: оё ақл намекунед? оё андеша намекунед?

1. Тафсири оят:

Худованд ба мардуми Макка ва ҳамаи инсонҳо рӯй оварда мефармояд, ки шумо дар сафарҳои худ аз хонаҳо ва осори қавми Лут мегузаред, ҳам дар вақти субҳ ва ҳам дар шаб. Ин хонаҳо ва нишонаҳои ҳалокати онҳо барои шумо ибрат аст. Қавми Лут паёмбари худро дурӯғ шумурданд, ба куфр ва гуноҳҳои бузург даст заданд, аз ҷумла амали зиште, ки пеш аз онҳо касе содир накарда буд. Пас Худо онҳоро ба азоби сахт гирифтор кард. Акнун шумо, ки ҳар рӯз аз он ҷойҳо мегузаред, чаро ақл намекунед ва андеша намекунед? Чаро аз сарнавишти онҳо ибрат намегиред ва наметарсед, ки ҳамон азоб ба шумо низ нарасад, агар шумо низ мисли онҳо кофар шавед ва гуноҳ кунед?

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро ба андеша ва тафаккур даъват мекунад, то аз сарнавишти умматҳои гузашта ибрат гирем.
• Нишонаҳои ҳалокати гуноҳкорон дар таърих барои мо ҳушдор аст, ки роҳи куфру гуноҳро пеша нагирем.
• Ислом дини ақл ва андеша аст; он моро ба истифодаи ақл ва дурӣ аз тақлиди кӯрона даъват мекунад.
• Қуръон бо оятҳои кӯтоҳи худ дилҳоро бедор мекунад ва моро ба роҳи рост ҳидоят менамояд.
• Ин оят умед мебахшад, ки ҳар кас аз гузаштагон ибрат гирад, метавонад аз азоби Худо наҷот ёбад ва ба раҳмати Ӯ наздик шавад.