Сураи Ас-Саффат — Оят 136

1. Маънои калимаҳо:

— «ثُمَّ»: баъд, сипас.

— «دَمَّرْنَا»: нест кардем, ҳалок гардондем, маҳв сохтем.

— «الْآخَرِينَ»: дигарон, боқимондагон.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки Ҳазрати Нӯҳ (алайҳис-салом) қавми худро ба сӯи тавҳид ва ибодати Худои ягона даъват кард ва онҳо ба ҷуз гурӯҳи каме имон наоварданд, Аллоҳ таоло боқимондагони инкоркунандаро ҳалок гардонд. Яъне, онҳое ки паёмбари Худоро дурӯғ шумурданд ва ба он чи ӯ оварда буд, бовар накарданд, аз ҷониби Аллоҳ гирифтори азоб шуданд ва нест гардиданд. Ин ҳалокат ба воситаи тӯфон ё дигар азоби илоҳӣ ба амал омад, ки танҳо муъминон наҷот ёфтанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ таоло паёмбаронашро дастгирӣ мекунад ва душманони онҳоро ҳалок мегардонад.

— Инкор ва дурӯғ шумурдани паёмбарон боиси азоб ва нестӣ мешавад, ҳатто агар инкоркунандагон дар дунё қудрат ва неъмат дошта бошанд ҳам.

— Ин оят сабр ва устувории муъминонро тақвият мебахшад, зеро оқибати некӯ барои парҳезгорон аст.

— Қуръон ҳамеша дарсҳои таърихиро барои огоҳии наслҳои оянда баён мекунад, то мардум аз роҳи гумроҳон дурӣ ҷӯянд.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба даъвати ҳақ сабр кунем ва ба Аллоҳ таваккал намоем, чунки пирӯзӣ ва наҷот аз они муъминон аст.