Sura As-Saffat — Werset 156

Znaczenie słów:

• Sulṭān (سلطان) — oznacza tutaj dowód, argument, autorytet lub jasne uzasadnienie.
• Mubīn (مبين) — jasny, oczywisty, wyraźny, niepozostawiający wątpliwości.

Interpretacja wersetu:

W tym wersecie Bóg zwraca się z naganą do tych, którzy przypisują Mu dziecko lub partnerów w boskości, mówiąc: „Czy macie na to jasny dowód?" To pytanie retoryczne, które ma charakter oskarżycielski i demaskujący. Oznacza ono, że ci, którzy głoszą takie twierdzenia, nie posiadają żadnego autorytetu, żadnej księgi objawionej ani żadnego posłańca, który potwierdziłby ich słowa. Nie mają żadnego argumentu, który mógłby być uznany za przekonujący czy logiczny. Ich twierdzenia opierają się wyłącznie na spekulacjach, tradycji przodków i bezpodstawnych wymysłach, a nie na objawieniu ani na zdrowym rozsądku.

Bóg podkreśla tutaj, że Jego boskość jest czysta i wolna od jakichkolwiek domieszek, a każdy, kto twierdzi inaczej, musi przedstawić niezbity dowód. Skoro jednak takiego dowodu nie ma i nie może być, ich stanowisko jest całkowicie bezpodstawne i odrzucone.

Korzyści płynące z tego wersetu:

1. Czystość wiary w jedność Boga — werset ten umacnia w sercu wierzącego fundamentalną zasadę tawḥīdu (jedności Boga), która jest rdzeniem islamu. Uczy nas, że wiara w Boga opiera się na jasnych dowodach i zdrowym rozsądku, a nie na ślepych tradycjach.
2. Znaczenie argumentu i wiedzy — islam zachęca do opierania swoich przekonań na wiedzy i dowodach, a nie na bezpodstawnych twierdzeniach. To zaproszenie do refleksji i krytycznego myślenia.
3. Odpowiedzialność za słowa — werset uczy, że każdy człowiek ponosi odpowiedzialność za to, co głosi, zwłaszcza w sprawach dotyczących Boga. Nie można mówić o Bogu bez wiedzy i bez dowodu.
4. Piękno islamskiego podejścia do dialogu — islam wzywa do prowadzenia dyskusji na argumenty i dowody, a nie na emocje czy uprzedzenia. To podejście, które buduje mosty porozumienia i szacunku między ludźmi.
5. Pocieszenie dla wierzących — werset ten daje pewność, że prawda islamu jest jasna i poparta dowodami, a fałsz — choćby był głoszony głośno — nie ma żadnych podstaw i w końcu upadnie.