Surja Es-Saffat — Ajet 156

Kuptimi i fjalëve:

• Sulltan (سلطان): këtu nënkupton argument, provë ose dëshmi të qartë.
• Mubin (مبين): i qartë, i dukshëm, që nuk lë vend për dyshim.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar i drejtohet atyre që pretendojnë se Ai ka fëmijë – duke iu referuar besimit të gabuar të idhujtarëve dhe atyre që thonë se engjëjt janë bijat e Zotit – dhe i pyet ata me një pyetje që i vë përpara përgjegjësisë: "A keni ju ndonjë argument të qartë dhe të dukshëm për këtë pretendim tuajin?" Kjo do të thotë: a keni ndonjë provë nga ndonjë libër i shpallur nga Zoti, ose ndonjë mësim nga ndonjë i dërguar që e vërteton këtë gjë? Apo keni ndonjë dëshmi logjike që e mbështet këtë thënie? Sigurisht që ata nuk kanë asnjë provë – as nga shpalljet hyjnore, as nga arsyeja e shëndoshë – sepse ideja se Zoti ka fëmijë është e kundërta e çdo logjike dhe e kundërta e asaj që kanë sjellë të dërguarit. Ky ajet vjen si një sfidë ndaj tyre, duke i ftuar që të paraqesin provat e tyre nëse janë të sinqertë, duke e ditur mirë se ata nuk kanë asnjë provë.

Përfitimet nga ajeti:

1. Islami e ndërton besimin mbi prova dhe argumente të qarta, jo mbi pretendime boshe. Çdo pretendim pa dëshmi refuzohet.
2. Kur'ani sfidon mendjet njerëzore që të mendojnë dhe të arsyetojnë, sepse besimi i vërtetë është ai që përputhet me logjikën e shëndoshë dhe me natyrën e pastër njerëzore.
3. Madhështia e Zotit është mbi çdo ngjashmëri me krijesat – Ai nuk lind dhe nuk është i lindur, dhe çdo atribut që i përngjet krijesave është larg Tij.
4. Ky ajet na mëson se në çdo diskutim duhet të kërkojmë prova dhe argumente, dhe të mos pranojmë thënie pa bazë – kjo është metodologjia e Kur'anit në çdo dialog.
5. Besimi i pastër në Njëshmërinë e Zotit (Teuhid) është burimi i qetësisë shpirtërore dhe i lumturisë së vërtetë, sepse ai e çliron njeriun nga çdo bestytni dhe e lidh atë drejtpërdrejt me Krijuesin e tij të Vetëm.