Сураи Ас-Саффат — Оят 46

1. Маънои калимаҳо:

— «بَيْضَاءَ»: сафедранг, равшан ва покиза дар рангу намуд.

— «لَذَّةٍ»: бомазза, ширин ва хуштаъм барои нӯшандагон.

— «لِّلشَّارِبِينَ»: барои нӯшандагон, яъне онҳое ки онро менӯшанд.

1. Тафсири оят:

Дар оят сухан дар бораи шаробест, ки дар биҳишт ба сокинони он пешкаш мешавад. Ин шароб дар ҷомҳое гардонда мешавад, ки аз чашмаҳои ҷорӣ пар мешаванд ва ҳеҷ гоҳ тамом намешаванд. Ранги он сафед ва покиза аст, на монанди шаробҳои дунё, ки ранги бад ва намакиноқ доранд. Нӯшидани он барои нӯшандагон лаззати комил ва бекамбуд мебахшад, ба гунае ки ҳеҷ талхӣ, бадбӯӣ ё зарар дар он нест. Ин шароб на ба ақл зарар мерасонад ва на ба бадан, балки танҳо лаззат ва хушҳолиро ба бор меорад. Ҳамин тавр, он неъматест пок ва комил, ки Худованд барои бандагони некӯкораш омода кардааст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки неъматҳои биҳишт аз ҳар гуна нуқсон ва зарар пок ҳастанд ва танҳо лаззат ва хушӣ меоранд.

— Худованд барои бандагони солеҳ неъматҳои беҳтаринро омода кардааст, ки ин боиси шавқу рағбат ба амалҳои нек ва итоат аст.

— Дар биҳишт ҳеҷ чиз ба инсон зарар намерасонад, баръакс ҳама чиз барои лаззат ва оромии ӯст.

— Ин оят моро ба шукргузорӣ ва тақво даъват мекунад, то ки сазовори ин неъматҳои ҷовидонӣ гардем.

— Ваъдаи Худованд ҳақ аст ва ҳар кас ба Ӯ имон оварад ва амали солеҳ кунад, ба ин неъматҳо хоҳад расид.