Сураи Ас-Саффат — Оят 58

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «أَفَمَا»: ҳарфи ҳамзаи истифҳом (пурсиш) бо «фа» ва «мо»-и нафй, ки маънои «оё нест» ё «пас оё нест»-ро мерасонад. Ин ҷо барои тақрир (тасдиқ кардан)-и он чизест, ки дар дилҳо муқаррар шудааст.

— «نَحْنُ»: мо.

— «بِمَيِّتِين»: ба мурдагон, яъне онҳое ки мемиранд.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз суханони аҳли биҳишт аст, ки дар ҳоли неъматҳои ҷовидонӣ қарор доранд. Онҳо бо шодӣ ва ифтихор мепурсанд: «Оё мо дигар намемирем?» Ин пурсиш барои тасдиқи он аст, ки марг дигар ба онҳо нахоҳад расид. Онҳо дар дунё марги якумро чашида буданд, аммо баъд аз дохил шудан ба биҳишт, дигар ҳеҷ гоҳ намефавтанд ва азоб намебинанд. Ин сухан гуфта мешавад, то онҳое ки дар дунё мункири баъс (эҳёи баъд аз марг) буданд, эътироф кунанд, ки он чиро инкор мекарданд, ҳоло ба ҳақиқат табдил ёфтааст. Ҳамин тавр, онҳо бо камоли шукр ва хушҳолӣ эълон мекунанд, ки дигар марг нест ва ин неъмати бузург пирӯзии олитарин аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки подоши некӯкорон дар охират ҷовидонӣ аст ва ҳеҷ марг ва азобе дар он ҷо нест.

— Ваъдаи Худованд ба бандагони солеҳ ин аст, ки онҳо ба неъматҳои абадӣ мерасанд ва ин боиси умедворӣ ва рағбат ба амалҳои нек мегардад.

— Қуръон ҳақиқатро ба тавре баён мекунад, ки дилҳоро ором ва ба роҳи рост ҳидоят мекунад.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки барои расидан ба ин саодати ҷовидонӣ дар дунё аз амалҳои нек ва итоати Худо ғофил нашавем.