Сураи Ас-Саффат — Оят 56

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «تَاللَّهِ»: қасам ба Худо, яъне «Савганд ба Худо».
• «كِدتَّ»: наздик будӣ, қариб буд.
• «لَتُرْدِينِ»: маро ҳалок мекардӣ, ба нобудӣ мерасондӣ.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз суханони мӯъминест, ки дар биҳишт ба ҳамнишини кофири худ дар дунё муроҷиат мекунад. Ӯ мегӯяд: «Савганд ба Худо, ки ту наздик будӣ маро ба ҳалокат расонӣ». Яъне ҳамроҳи кофир, ки ӯро ба куфр ва инкори рӯзи қиёмат даъват мекард, мӯъминро таҳдид мекард, ки агар пайрави ӯ шавад, аз имон дур мешавад ва ба оташи дӯзах меафтад. Аммо Худованди мутаъол бо фазлу раҳмати худ ӯро аз ин хатар нигоҳ дошт ва дар имон устувор гардонид. Агар лутфи Парвардигор намебуд, ӯ низ бо кофир дар азоб ҳозир мешуд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд аз ҳамнишинони бад ва даъваткунандагони ба куфр эҳтиёт кунад, зеро онҳо метавонанд сабаби ҳалокати абадӣ шаванд.
• Раҳмат ва ҳидояти Худо сабаби асосии наҷот ёфтан аз гумроҳӣ аст; банда бояд ҳамеша аз Худо ҳидоят ва устуворӣ талаб кунад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки мӯъмин бояд ба неъмати имон ифтихор кунад ва шукри Худоро ба ҷо оварад.
• Қуръон ҳатто суҳбатҳои охиратиро баён мекунад, то инсон дар дунё оқибати амалҳои худро биандешад ва роҳи рост интихоб кунад.
• Ин оят дилҳоро ба ислом ҷалб мекунад, зеро мефаҳмонад, ки Худо бандагони худро танҳо намегузорад ва онҳоро аз хатарҳои рӯҳонӣ наҷот медиҳад.