Сураи Ас-Саффат — Оят 71

1. Маънои калимаҳо:

— «ضَلَّ»: гумроҳ шуд, аз роҳи рост дур шуд.

— «قَبْلَهُمْ»: пеш аз онҳо, яъне пеш аз қавми ту.

— «أَكْثَرُ الْأَوَّلِينَ»: бештари умматҳои гузашта, аксари пешиниён.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, пеш аз ин қавм низ бештари мардумони гузашта аз роҳи ҳақ гумроҳ шуда буданд. Пас қавми ту — эй Паёмбар — нахустин касоне нестанд, ки гумроҳ шудаанд, балки ин кор дар умматҳои пешин низ бисёр ба амал омадааст. Аксари онҳо аз роҳи рост дур шуда, ба ширку куфр рӯй оварданд ва аз даъвати паёмбарони худ рӯй гардонданд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят тасаллие барои Паёмбар (с) ва муъминон аст, ки гумроҳии мардум чизе нав нест ва онҳо нахустин гирифторони ин ҳолат нестанд.

— Аз таърихи умматҳои гузашта ибрат гирифтан лозим аст, то ба роҳи онҳои гумроҳ наравем.

— Оят нишон медиҳад, ки ҳидоят неъмати бузурги Худованд аст ва бояд барои он шукр гузорем.

— Сабру тоқат дар роҳи даъват ба некию ҳақ, пайравӣ аз суннати паёмбарон аст.

— Ин оят моро ба сӯи андеша дар бораи оқибати гумроҳон ва рӯй овардан ба роҳи рост ҳидоят мекунад.