Сураи Ас-Саффат — Оят 78

1. Маънои калимаҳо:

— «وَتَرَكْنَا»: яъне боқӣ гузоштем, нигоҳ достем.

— «عَلَيْهِ»: бар ӯ, дар бораи ӯ.

— «فِي الْآخِرِين»: дар миёни наслҳои оянда, дар байни умматҳои баъдӣ.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол хабар медиҳад, ки барои бандаи некӯкораш — Иброҳим (алайҳис-салом) — дар миёни наслҳои оянда ва умматҳои баъдӣ ситоиши некӯ ва ёди хуш боқӣ гузошт. Ҳар касе ки пас аз ӯ меояд, ӯро бо некӣ ёд мекунад ва сифатҳои некӯи ӯро меситояд. Ин ёди некӯ ва ситоиши хуш то рӯзи қиёмат дар миёни мардум боқӣ мемонад ва ҳамаи пайғамбарон ва умматҳо ӯро бо эҳтиром ва иззат ёд мекунанд. Ин подоши Худованд ба бандагони солеҳ ва некӯкор аст, ки дар дунё ва охират ба онҳо иззату сарфарозӣ ато мекунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки амали солеҳ ва ихлоси холис дар роҳи Худованд на танҳо дар охират, балки дар дунё низ барои инсон ёди некӯ ва ситоиши хуш ба бор меорад.

— Худованд бандагони солеҳро дӯст медорад ва онҳоро дар миёни мардум сарфароз мегардонад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки бо амалҳои некӯ ва ахлоқи ҳамида дар роҳи пайғамбарон ва солеҳон қадам гузорем, то дар миёни мардум бо некӣ ёд шавем.

— Ёди некӯ ва ситоиши хуш аз ҷониби Худованд бузургтарин неъмат аст, ки инсон метавонад дар дунё ба даст оварад, ва он нишонаи қабули амал ва ризои Худованд аст.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳадафи аслӣ дар зиндагӣ на танҳо комёбӣ дар дунё, балки ба даст овардани ризои Худованд ва ёди некӯ дар миёни мардум ва дар охират аст.