Сураи Ас-Саффат — Оят 79

1. Маънои калимаҳо:

— «Салом»: амонӣ, бехатарӣ ва ситоиши нек аз ҷониби Худованд.

— «Оламӣн»: ҷамъи «олам», яъне ҳамаи ҷаҳониён ва наслҳои оянда.

1. Тафсири оят:

Ин ояти карима паём ва ситоиши Худованд аст ба банда ва паёмбари бузургаш Нӯҳ (алайҳис-салом). Худованд мефармояд, ки амонӣ ва бехатарӣ аз ҳар гуна айб ва сухани бад бар Нӯҳ аст дар миёни ҳамаи ҷаҳониён. Яъне ӯ на танҳо дар замони худ, балки дар ҳамаи наслҳои баъдӣ низ бо некӣ ва ситоиш ёд мешавад ва ҳеҷ кас ӯро ба бадӣ зикр намекунад. Ин амонӣ ва ситоиш аз ҷониби Худованд ба ӯ дода шудааст, то ҳамаи мардум то рӯзи қиёмат ӯро бо эҳтиром ва некӣ ба ёд оранд. Ин як лутф ва каромоти бузург аст, ки Худованд барои сабру тоъати Нӯҳ (алайҳис-салом) ато кардааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бандагони солеҳ ва паёмбаронашро дӯст медорад ва онҳоро дар миёни мардум бо номи нек зикр мекунад.

— Сабр ва тоъати Нӯҳ (алайҳис-салом) сабаб шуд, ки Худованд ӯро то рӯзи қиёмат бо ситоиш ва эҳтиром ёд кунад.

— Ин оят ба мо таълим медиҳад, ки некӣ ва садоқат дар роҳи Худованд ҳеҷ гоҳ беподош намемонад ва номи нек дар дунё ва охират бақо меёбад.

— Ҳар кас, ки ба роҳи Худованд сабр кунад ва тоъат намояд, Худованд ӯро дар миёни одамон бо номи нек ва эҳтиром зикр мекунад.

— Ин оят боиси умедворӣ ва рағбат ба ислом аст, ки ҳар кас метавонад бо некӣ ва садоқат ба чунин мартабаи баланд ноил гардад.