Сураи Ас-Саффат — Оят 93

1. Маънои калимаҳо:

— «فَرَاغَ»: ба онҳо рӯ овард, ба сӯи онҳо моил шуд.

— «ضَرْبًا»: задан, зарба задан.

— «بِالْيَمِينِ»: бо дасти рост.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Иброҳим (алайҳис-салом) бутҳоро дар ғайбу ғиёби мардум дид, ба сӯи онҳо рӯ овард ва бо дасти рости худ ба онҳо зарба зада, онҳоро шикаст. Ӯ ин корро барои он кард, ки ба қавми худ исбот намояд, ки ин бутҳо на метавонанд ба касе фоида ё зарар расонанд ва на метавонанд худро аз зарар ҳифз кунанд. Дасти рост барои ин кор қавитар ва мувофиқтар буд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Иброҳим (алайҳис-салом) бо далели амалӣ ботил будани бутпарастиро собит кард, зеро бутҳое, ки худро аз зарба ҳифз карда наметавонанд, ҳаргиз сазовори парастиш нестанд.

— Аз ин оят меомӯзем, ки барои ҳидояти мардум метавон аз усулҳои амалӣ ва равшан истифода кард, то ҳақиқат бештар ошкор гардад.

— Ин ҳодиса бузургии тавҳид ва заъфи ширкро нишон медиҳад ва дилҳоро ба сӯи парастиши Худои ягона ҷалб мекунад.

— Қуръон ҳатто ҳодисаҳои таърихиро бо тафсилоти дақиқ баён мекунад, то ибрат гирем ва дар роҳи ҳақ собитқадам бошем.