Сураи Ас-Саффат — Оят 92

1. Маънои калимаҳо:

• «مَا لَكُمْ»: Чаро шумо? Чӣ шуд шуморо?
• «لَا تَنطِقُونَ»: Сухан намегӯед, ҷавоб намедиҳед.

1. Тафсири оят:

Иброҳим (алайҳис-салом) ба сӯи бутҳои қавми худ шитофт ва ба тариқи масхара ба онҳо гуфт: «Оё аз ин таоме, ки барои шумо мегузоранд, намехӯред? Чаро шумо сухан намегӯед ва ба касе, ки аз шумо мепурсад, ҷавоб намедиҳед?» Ӯ мехост бо ин суханон беқудратии бутҳоро нишон диҳад ва собит кунад, ки чизе, ки наметавонад сухан гӯяд ва ҷавоб диҳад, ҳаргиз сазовори ибодат нест. Оё чунин чизе ба ҷои Худои Ягона ибодат карда мешавад?!

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки бутҳо ва ҳар чизе, ки ба ҷои Худо ибодат мешавад, оҷиз ва нотавонанд ва наметавонанд ба касе суд ё зиён расонанд.
• Иброҳим (алайҳис-салом) бо далелҳои равшан ва мантиқи солим қавми худро ба сӯи тавҳид даъват мекард, на бо зӯроварӣ.
• Ин оят моро водор мекунад, ки дар ибодат танҳо ба Худои Ягона рӯй орем ва аз ширк дурӣ ҷӯем.
• Қуръон бо услуби содда ва фаҳмо ҳақиқатро баён мекунад, то ҳар кас онро дарк кунад ва ба роҳи рост ҳидоят шавад.