Surat Sad — Ayat 3

1) Tegesing tembung kang perlu dijlentrehake:

• كَمْ (kam): pira akeh, iki nuduhake cacah kang akeh banget.
• أَهْلَكْنَا (ahlakna): Ingsun (Allah) wis nyirnakake.
• قَرْن (qarn): generasi, umat, utawa wong-wong ing sawijining jaman.
• فَنَادَوْا (fanadau): banjur padha nguwuh-uwuh, padha nyuwun pitulungan.
• وَلَاتَ (walata): lan ora, tembung iki tegese "ora ana" utawa "dudu".
• حِينَ (hina): wektu.
• مَنَاص (manas): papan kanggo mlayu, dalan kanggo oncat, utawa cara kanggo uwal saka kacilakan.

2) Katrangan ayat:

Allah SWT ngandhakake menawa akeh banget umat-umat sadurunge wong-wong kafir Mekah iki kang wis Ingsun sirnakake, yaiku generasi-generasi kang padha ngapusi para rasul lan ora gelem percaya marang dhawuhe Allah. Nalika siksa saka Allah teka, lagi padha nguwuh-uwuh lan nyuwun pitulungan kanthi swara kang seru, padha nyuwun supaya dislametake lan janji arep tobat. Nanging ing wektu iku wis ora ana gunane maneh, amarga wektu iku dudu wektune tobat ditampa, lan uga dudu wektune kanggo golek dalan mlayu utawa oncat saka siksa kang wis tumeka. Kabeh wis kasep, ora ana papan kanggo ngungsi lan ora ana cara kanggo uwal saka azab Allah.

3) Piwulang lan paedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngelingake marang kita supaya aja nganti nglakoni kaya umat-umat sadurunge kang padha mbangkang marang rasul, amarga akibate bakal cilaka.
• Kita kudu enggal-enggal tobat lan nyedhaki Allah sakdurunge siksa teka, amarga yen siksa wis teka, tobat wis ora ditampa maneh.
• Allah iku Maha Adil lan Maha Kuwasa; dheweke bisa nyirnakake sapa wae kang mbangkang marang dhawuhe.
• Ayat iki nuwuhake rasa wedi marang azab Allah, nanging uga nuwuhake pangarep-arep supaya kita tansah taat lan ngibadah marang Allah.
• Kita kudu ngerti yen wektu iku larang regane, mula gunakake wektu kanggo ngelakoni kabecikan lan ngedohi larangan-larangan Allah.
• Ayat iki uga nuduhake yen pitulungan lan kaslametan iku mung saka Allah, mula aja nganti kita golek pitulungan marang saliyane Allah.